Magnapop op tournee in Nederland; Melodieuze punkrockers

Magnapop uit Atlanta, op tournee in ons land, maakt toegankelijke drie-minutenpop met harde gitaren.

Ruthie Morris moet een jaar of twaalf geweest zijn toen ze door haar oudere broer werd meegenomen naar haar eerste popconcert. Het was een massaal evenement in het honkbalstadion even buiten de stad. Op het podium stond een stel oude mannen heel erg druk te doen. Van de groep had ze nog nooit gehoord, maar de gitarist stal haar aandacht met zijn indringende gitaarspel. Dat wilde ze ook, besloot Ruthie ter plekke, zoals die elegant verlepte rocker daar stoer met een elektrische gitaar stond te zwaaien.

“Ja, Keith Richards heeft een diepe indruk bij me achtergelaten,” zegt de gitariste van de Amerikaanse groep Magnapop. Met zangeres Linda Hopper vormt ze de vrouwelijke helft van het viertal uit het gehucht Watkinsville in de buurt van Atlanta. Vooral in Nederland mogen ze op een fanatieke aanhang rekenen. Zo fanatiek, dat mannelijke fans bij de vorige tournee achter Magnapop aan reisden met de bedoeling om Ruthie en Linda te versieren. Mannelijke groupies? De Magnapop-meiden giechelen erom, “zo lang het maar blijft bij stille bewondering”.

Het is maandagochtend half elf, en de hotelkamer van het vrolijk gestemde tweetal staat blauw van de Nederwiet. “Nederland is goed geweest voor ons,” zegt Linda, die als podiumpersoonlijkheid bekend staat om haar eeuwige glimlach. Magnapop was nog praktisch onbekend, toen het in 1991 de gelegenheid kreeg om zich in de kijker te spelen tijdens het popfestival Ein Abend In Wien in de Rotterdamse Doelen. Hun enige wapenfeit op dat moment was een serie demo-opnamen, die waren betaald en geproduceerd door R.E.M. zanger Michael Stipe, tevens Magnapop-fan van het eerste uur. Die demo's werden op een titelloos mini-album uitgebracht. Pas onlangs verscheen de eerste volwaardige cd, die een intrigerende titel mee kreeg.

“Hot Boxing is beeldspraak voor een gespannen situatie,” verklaart Linda. “Het tegenovergestelde van rustig achterover leunen en een sigaretje roken. Als je een sigaret opsteekt en je trekt er te snel en nerveus aan, dan ontstaat er een kegel van vuur die er elk moment af kan vallen. Dat noemen wij 'hot boxing', omdat je een spelletje speelt met vuur. Zo voelde het toen we ons bijna een jaar lang bezig hielden met de muziek die uiteindelijk op de plaat is gekomen. We stonden onder een enorme druk om er iets goeds van te maken, te meer omdat we voor het eerst verantwoording moesten afleggen aan een echte producer. Voordien hadden we eigenlijk maar wat aan gerommeld.”

Dat rommelige was in eerste instantie nu juist de charme van dit stelletje melodieuze punkrockers, dat zich qua stijl ergens tussen Blondie en Nirvana ophield. Totdat producer Bob Mould zich aandiende. Deze coryfee uit de alternatieve rockwereld - zanger, gitarist en songschrijver van zijn eigen groep Sugar - spande zich in om de rammelende liedjes van Magnapop strak te trekken tot toegankelijke drie-minutenpop met harde gitaren. “We hebben ons nooit geschaamd voor onze liefde voor lawaaiige punkrock,” zegt Ruthie. “Een grappige bijkomstigheid was dat alternatieve gitaarbands in de afgelopen jaren op grote schaal zijn doorgebroken. Bob Mould is er de man niet naar om eindeloos te schaven aan een gitaargeluidje hier of een drumroffeltje daar. We hebben onze nummers redelijk fris en onbevangen op de plaat gezet, omdat het er meestal na een of twee keer spelen meteen goed op stond.”

Magnapop is wereldberoemd in Nederland, vandaar dat er ruime tijd wordt uitgetrokken voor een tournee die niet alleen Amsterdam en Rotterdam, maar ook Lottum en Vaals zal aandoen. Ruthie kon haar verbazing niet op toen ze onlangs naar MTV Europe keek en ze haar eigen hond op het televisiescherm zag. “Onze video met mijn hond, op MTV! Daar heb je het onomstotelijke bewijs dat punkrock tot in de huiskamer is doorgedrongen. Nirvana en Sonic Youth behoorden nog niet zo lang geleden tot de underground. Nu worden ze in de watten gelegd door de grote platenmaatschappijen, omdat ze 'mainstream' zijn geworden. Bij ons in Atlanta heb ik iets dergelijks zien gebeuren met The Black Crowes. In het begin moest niemand iets van ze hebben, maar nu hebben ze miljoenen platen verkocht en zie je ze niet meer in een restaurant zonder hun lijfwachten. Ik ben blij dat het succes bij ons niet meteen zo'n hoge vlucht heeft genomen. Geef ons nog maar liever wat tijd, zodat we langzaam kunnen wennen aan toestanden zoals ze zich hier in Nederland voordoen.”

Magnapop: 11/3 Melkweg Amsterdam, 12/3 Tivoli Utrecht, 13/3 Vera Groningen, 15/3 Atak Enschede, 16/3 Doornroosje Nijmegen, 17/3 Effenaar Eindhoven, 18/3 Spuugh Vaals, 19/3 Gigant Apeldoorn, 20/3 Canix Lottum, 22/3 Fenix Sittard, 23/3 Paard Den Haag, 24/3 Romein Leeuwarden, 25/3 Noorderligt Tilburg, 26/3 Nighttown Rotterdam, 27/3 Willem II Den Bosch.

    • Jan Vollaard