OUDE WIJKEN

In het hoofdartikel van 5 maart wordt getracht de stembusoverwinning van CD te verklaren vanuit de kenmerken van de buurten waar deze partij veel stemmen behaalde. De wijk Amsterdam-Noord wordt hierin ten onrechte generaliserend tot 'naoorlogs uitbreidingsplan' verklaard, waarmee de wijk over één kam wordt geschoren met Geuzenveld en Osdorp (inderdaad naoorlogs).

Amsterdam-Noord is niet te kenschetsen als één wijk, maar beter als een verzameling willekeurig aan elkaar gebouwde buurten en dorpen, uit alle decennia sinds 1920.

Van belang hierbij is te weten dat extreem-rechts procentsgewijs de meeste stemmen kreeg in de buurten of tuindorpen, veelal samenvallend met kiesdistricten, welke deel uitmaken van de oudste nieuwbouw in Noord, uit de jaren twintig. Bouwkundig wijken deze buurten wel af van de 'oude wijken' in de steden, waar extreem rechts vanouds veel stemmen kreeg (De Pijp in Amsterdam, of de Schilderswijk in Den Haag), want ze bestaan hoofdzakelijk uit laagbouw, maar qua inwonerssamenstelling veel minder. Toch zijn er ook daarin nog verschillen. De Van der Pek-, Vogel- en Bloemenbuurt kennen veel Turkse en Marokkaanse gezinnen (semi-hoogbouw uit de jaren '20). Het Tuindorp Buiksloot (als kiesdistrict één van de hoogste CD-scoorders van Amsterdam) is een sociaal geïsoleerde buurt, waar overwegend nog de 'echte' Amsterdammers wonen, althans de nazaten van degenen die omstreeks 1930 zich hier vestigden, met verschillende generaties bijeen, en de nodige sociale en criminele problematiek. Immigranten komen er niet eens in, of worden weggetreiterd. De bevolking blijft grotendeels in 'het dorp' wonen, hetzij door de extreem lage huurniveaus, hetzij door gebrek aan sociale en geografische mobiliteit.

Deze oudste uitbreidingen in Noord hebben een geheel eigen problematiek die verschilt van die in naoorlose wijken. Hieruit vloeit een onvrede voort welke uiteindelijk leidt tot klakkeloos stemmen op extreem rechts. Nog geen tien jaar geleden waren dergelijke wijken bolwerken van de CPN.