Ramen te huur met uitzicht op Britse griezeltuin

LONDEN, 9 MAART. Het adres klinkt als de titel van één van die al jaren lopende soap-opera's waar de Engelse televisie zo sterk in is: 'nummer 25 Cromwell Street'. Maar het pand, in een onopvallende, kleinburgerlijk nette buurt van het slaperige marktplaatsje Gloucester, is nu al twaalf dagen object van een morbider soort fascinatie. In de tuin en onder de vloer van het huis van Frederick West, een 52-jarige bouwvakker, heeft de politie tot nu toe de stoffelijke resten van negen mensen opgegraven.

Dat was althans het totale aantal tot vanmiddag. De politie sluit niet uit dat de score zal oplopen tot ten minste twaalf en mogelijk zelfs twintig. Daarmee is '25 Cromwell Street' verworden tot een term die voortaan met huivering wordt uitgesproken en kan West zich mogelijk scharen in de rijen van Yorkshire Ripper en het 'beest' van Hungerford.

Niet bekend

West is formeel beschuldigd van de moord op zijn zestienjarige dochter, Heather, tussen mei 1987 en 27 februari van dit jaar - de dag dat haar stoffelijk overschot werd opgegraven in de tuin. Verder is hem ten laste gelegd dat hij de moord op zijn geweten heeft van de achttienjarige Shirley Robinson die bij haar verdwijning zeven maanden zwanger was, en van een nog onbekende vrouw. Die moorden zouden zijn gepleegd tussen januari 1972 en 27 februari 1994. De laatste vier stoffelijke overschotten die de politie tot nu toe in Wests woning heeft gevonden, zullen met moeite kunnen worden geïdentificeerd, heeft de politie gewaarschuwd.

Sombere mannen droegen de resten gisteren in kleine kistjes, in zwart doek gewikkeld, tussen twee handen naar buiten. De Gloucester Policeforce heeft de inmiddels bejaarde ouders van soms lang geleden verdwenen jonge vrouwen uit de omgeving van Gloucester gewaarschuwd dat ze zich op het ergste moeten voorbereiden. Daarnaast is de politie op zoek naar Wests eerste vrouw, Rena Costello, en hun gemeenschappelijke dochter, Charmaine. Familieleden zeggen dat ze die al 25 jaar niet meer gezien hebben.

Politiemensen met mondkapjes voor en een spa in de hand gaan voorlopig nog in en uit in Wests laatste woning. Radarapparatuur, ontwikkeld om tijdens de Falkland-oorlog mijnen op te sporen, moet aangeven of er op nog meer dan negen plaatsen “omwoeling van de grond” heeft plaatsgehad. Inmiddels zijn er ook twee stevige sergeanten geposteerd voor locaties waar West eerder heeft verbleven: een ander huis in Gloucester en een korenveld op de grens van Herefordshire en Gloucestershire, waar West ooit een caravan had staan.

In Cromwell Street is het mediacircus inmiddels uitgegroeid tot voor de buurt ongekende proporties. De buurtbewoners hebben zich snel aangepast aan de veranderde omstandigheden. Waar in het begin de mensen in de straat zich verdrongen om voor de televisie te komen met hun mening dat het vreselijk was en dat het gezin West “zo gelukkig” en “zo gewoon” had geleken, hebben ze nu de commerciële mogelijkheden van de mediabelangstelling ontdekt.

Gebruik van het toilet moet sinds eergisteren worden betaald, een blik over de schutting van het buurthuis kost vijftig pond en ramen met uitzicht op de tuin worden voor substantiële bedragen per dag aan de hoogstbiedende verhuurd. Wie het ongeluk heeft te ver van nummer 25 te wonen, kan altijd nog met thee en broodjes-bacon venten: 1.50 en 1 pond per stuk, met gegarandeerde afzet.

    • Hieke Jippes