Tragiek

Jaren geleden, toen de NOS niet mocht filmen in het stadion van Benfica, omdat daar op dat moment de beroemdheid Eusebio ('de schelpenvisser van Mozambique') aan een hardnekkige knieblessure werd behandeld, zag ik door een spleet in de deur van de behandelkamer hoe iemand met een vies gezicht een vuilgrijze zalf op de gekwetste plek wreef. Die zalf stonk een uur in de wind en werd geacht heilzaam te werken. Misschien was dat ook wel zo, maar Eusebio is nooit meer de oude geworden. De snee was eruit, zijn lichaam te veel beschadigd. Ik wil geen onheilsprofeet zijn, maar hij was toen ongeveer van de leeftijd van Marco van Basten nu.

Aan de publikaties aangaande Van Bastens enkel en met name aan de tv-reportage van vorige week, waarbij een gespecialiseerde arts niets kon beloven inzake een op komst zijnde genezing en voortzetting van de carrière als topvoetballer, heb ik een katterig gevoel overgehouden. Werd hier nu een schertsvertoning opgevoerd of is er werkelijk een reële kans op succes? Het is voor een medische leek vrijwel niet te volgen. Hij begrijpt dat er kraakbeen weg is, dat als zodanig niet kan terugkomen. Het zit normaal tussen het onderbeen en het sprongbeen en kan heel misschien worden vervangen door een soort bindweefsel. Turend naar een scanfoto heeft professor Martens gemeend te kunnen constateren, dat dit proces op gang is gekomen, zij het veel trager dan verwacht was. Of het doorzet weet niemand. Hoop is dan de laatste strohalm en daaraan klemt Van Basten zich vast. De huidige competitie is voor hem taboe, evenals het wereldkampioenschap, maar de man die alom als een koele kikker wordt beschouwd, geeft de moed niet op. Berlusconi evenmin.

De situatie is bizar. De ster mag niet met de groep meetrainen, maar wel joggen en zelfs schaatsenrijden, hoewel niet helemaal duidelijk werd of hij voor die verrichting medische toestemming had. Twaalf kilometer in de Ronde van Kortenhoef gingen onder de ijzers door en Marco had er geen last van ondervonden. Het klinkt hoopvol, zo'n recreatieve prestatie, maar het is natuurlijk niets vergeleken bij de druk welke de beroemde enkel zal moeten weerstaan indien zijn eigenaar ooit op de velden terugkeert. Zonder snel wenden en keren valt geen topsport te bedrijven en je rilt bij de gedachte, dat alle niet in het roodzwarte shirt van de AC Milan spelende voetballers voor de keuze komen te staan Van Bastens rechterenkel te sparen of juist extra hard aan te pakken. Aangezien de een z'n dood de ander z'n brood is, valt op dit punt het ergste te vrezen.

De kans dat een nieuwe rust van drie maanden uitstel van executie zal blijken te zijn lijkt groot. Allerlei specialisten uit allerlei landen hebben geleerd naar de enkel gekeken. Een Spaanse arts schijnt een operatie te hebben voorgesteld, maar Van Basten heeft zich al driemaal eerder laten opereren en een vierde keer trekt hem totaal niet aan. Hoewel 's mans financiële positie blijmoedig is, moet deze gang van zaken voor de sportman Van Basten toch gruwelijk zijn. Hij is geen man die om mededogen vraagt. Koele kikkers doen dat niet. Maar toen ik hem met de van hem bekende veerkrachtige tred weg zag lopen uit die Antwerpse straat, ging er toch iets door me heen. Moet deze grandioze loopbaan al revaliderend aldus eindigen? Tragiek in optima forma.

    • Herman Kuiphof