'Thuisbasis' moet op weg naar gevecht om de wereldtitel geld opleveren; Avondje Tuur voornamelijk voor betaal-tv

ROTTERDAM, 8 MAART. Bob Arum was zaterdag nog de gastheer van filmsterren Jack Nicholson en Billy Crystal. De Amerikaanse bokspromotor had er in Los Angeles een grootse party tegenaan gegooid om zijn boksshow te omlijsten. Het spektakel snelde naar een hoogtepunt toen de stevig gebouwde comediènne Roseanne Barr zo kwaad werd op haar echtgenoot dat ze hem een tiental borden en schalen naar zijn hoofd smeet.

Gisteren stond de promotor van Regilio Tuur een half uur voor aanvang van het boksgala wat verloren in de vrijwel verlaten VIP-ruimte van het Rotterdamse Ahoy'. Staande aan een tafeltje, met een plastic koffiebekertje voor zijn neus, deed hij zijn verhaal aan de omroeper. In Los Angeles kosten de ringkaarten hooguit 500 gulden, in Las Vegas liggen de prijzen op 1000 tot 1600 gulden, vertelde Arum. Hoe duurder, hoe beter. Daar wordt gebokst in casino's en de kaarten zijn een cadeautje van de gokpaleizen voor hun beste klanten. Die mogen weten wat het casino aan hen uitgeeft.

Boksen is business. En de 61-jarige Arum, die ook zaken deed met Mohammed Ali, is een van de drie grote jongens in de Verenigde Staten. Als hij met een Nederlandse bokser in zee gaat, heeft dat een reden. Supervedergewicht Tuur - 1.70 meter lang, 58 kilo zwaar en sinds 1988 als professional in New York gevestigd - heeft de techniek van een topper, hij heeft de hersens, het charisma en de teksten. Het enige waar het Tuur nog aan ontbreekt is een thuisbasis die geld oplevert.

Daarom stond Tuur gisteravond in Rotterdam in de ring. Als onderdeel van een deal voor vier partijen. Vier maanden geleden in Lake Tahoe tegen een Amerikaan, gisteren in eigen land tegen een Rus, op 18 april wederom in Rotterdam en dan eind juli of begin augustus eindelijk de wereldtitel. Driemaal naar Rotterdam, driemaal live op de Nederlandse betaal-televisie. Want zo werkt boksen. Het geld zit niet in de toegangskaarten, maar in de televisierechten. In de Verenigde Staten betalen de liefhebbers grif een paar tientjes om een avond thuis naar boksen op TV te kijken.

Het is aan Tuur om Nederland achter zich te krijgen. Want alleen een wereldtitel in Rotterdam met een stampvolle, laaiend enthousiaste zaal, zal hem in de Verenigde Staten voldoende bekendheid opleveren om ook eens in een hoofdprogramma in Las Vegas terecht te komen. En dan lopen de gages op van enkele tonnen tot enkele miljoenen guldens. “Iedere bokser moet iets extra's hebben”, legde Arum uit. “Voor Tuur moet dat zijn thuisbasis zijn. FilmNet en Tuur moeten samen groeien. Zo is de Franse betaaltelevisie ook groot geworden met boksen.”

Ahoy' was gisteravond lang niet uitverkocht. De 2.500 toeschouwers - ringkaarten voor 200 gulden, tribunekaarten vanaf 25 gulden - zorgden voor een kleine winst. Maar de aanwezigheid van alleen wielrenbaas Peter Post en de halve Feyenoord-selectie als VIP's, maakte duidelijk dat het boksgala nog niet de gebeurtenis was die niet gemist mocht worden. Er boksten vijf Nederlandse semi-profs. Die wonnen voor een paar duizend gulden van een Bulgaar, een Belg of een Duitser met een Luxemburgse licentie. En er was Tuur-Sinitsin. En half uur echt boksen. Zonder knock-out.

Het moet Tuur pijn gedaan hebben dat een deel van de toeschouwers floot na zijn partij. Een klein, maar hardnekkig boe-geroep. “Twintig procent van het publiek komt voor de knock-out. De tachtig procent die van boksen houdt, heeft een mooie wedstrijd gezien”, verklaarde Tuur voordat zijn trainer met koud metaal de opkomende zwellingen onder zijn ogen wegmasseerde. “Die Rus was geen koekie. Als ik hem er uit had kunnen halen, had ik het wel gedaan, maar ik kreeg geen vat op hem. Russische boksers zijn vervelende gasten. Glibberig. Ze bewegen, ze stappen weg, ze houden vast.”

Tuur zocht wel naar de knock-out, maar moest zich ook inhouden. Hij kon niet tot elke prijs risico's nemen. Probeerde hij een hoek, dan gaf hij immers de Rus ruimte voor een counter. Zou Tuur zelf neer gaan, dan zou er op 18 april geen tweede gala volgen, wachtte er geen gevecht om de wereldtitel en kon hij in Las Vegas alleen met gokken nog geld verdienen.

“Knock-outs kan je niet opzoeken”, stelde Tuurs Amerikaanse manager Stan Hoffman. “Knock-outs overkomen je. Regilio was op zoek. Toen heb ik hem moeten afremmen. Tuur staat al lang niet meer tegen jochies te boksen. Zo'n Rus zou ook in de dertigste ronde nog gevaarlijk zijn.”

Terwijl de kleedkamer een half uur na de partij volstroomde met familieleden en vrienden, met de zwaargewichten Arnold Vanderlijde en Don Diego Poeder, die op 18 april zijn debuut als prof wil maken, kwam ook promotor Arum binnenlopen. Tuur stond meteen op. “Mister Arum, sir. Mensen, dit is de man die het allemaal mogelijk maakt. Thank you, sir.” Tuur heeft de teksten. Nu nog die twintig procent van het publiek.

Beneden, in de gangen van het sportpaleis, wierp Arum even later nog een blik in de koffiekamer. Uitgestorven. In april, zo beloofde hij, komt er een party. Holland leert het nog wel.

Regilio Tuur heeft gisteren in Rotterdam zijn 39ste profpartij gewonnen op punten. De onbekende 21-jarige Rus Boris Sinitsin, die zijn eerste partij buiten Rusland bokste, bleek een stuk taaier dan was verwacht.

De 26-jarige Tuur moest in de tweede ronde zelfs eenmaal acht tellen rust accepteren, toen de Rus hem met een rechtste hoek aan de zijkant van zijn hoofd raakte en hem vervolgens naar beneden trok. De overige negen ronden waren voor Tuur. Sinitsin ging in de derde ronde bijna knock-out, maar herstelde zich snel en bleef met passief en ontwijkend boksen tot het einde op de been. De drie scheidsrechters waren unaniem in hun beslissing: 100-96, 99-95 en 99-92 in het voordeel van Tuur.

De lijst van Tuur als prof telt 35 overwinningen, 3 nederlagen en 1 onbesliste partij.