ROB WASSERMAN OVER De elektrische contrabas

Trios van Rob Wasserman is onlangs verschenen bij BMG.

“Mijn eerste muziekinstrument was een tweehonderd jaar oude Duitse contrabas, die ik kocht in een rommelwinkel. Er wordt weleens van bassisten beweerd dat ze gefrustreerde gitaristen zijn, maar de gitaar heeft nooit enige aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Voor mijn gevoel is de bas veel meer verwant met de viool en de cello. Nu ik naar eigen ontwerp een elektrische zessnarige contrabas heb laten bouwen, kan ik er zowel het geluid van een percussie-instrument als van een symfonie-orkest mee voortbrengen. De achterkant van de hals is hol, zodat ik net als een basgitarist een solo op de hoge noten kan spelen.”

Rob Wasserman bespeelt zijn elektrische contrabas in de begeleidingsgroep van Lou Reed en werkte mee aan platen van Brian Wilson, Van Morrison en Elvis Costello. Na een instrumentaal album met de voor zich sprekende titel Solo won hij een Grammy Award en een Edison voor de cd Duets waarop hij duetten speelt met onder anderen Aaron Neville, Rickie Lee Jones en Stephane Grappelli. De logische volgende stap is de recente cd Trios, die hem laat horen met Bob Weir (uit The Greatful Dead) en Neil Young, Bruce Hornsby en Branford Marsalis, Willie Dixon en Al Duncan en de cellisten Joan Jeanrenaud (uit het Kronos Quartet) en Marc Haimovitz.

“Spontaniteit was het sleutelwoord. Anders dan bij Duets, heb ik met de diverse gastmuzikanten voor Trios uitsluitend nieuwe composities bedacht en gespeeld. Het meest emotionele moment ontstond toen ik met Brian Wilson terugkeerde naar de opnamestudio waar hij veel van de oude Beach Boys-platen had opgenomen. Toen ik hem voorstelde om zijn dochter Carnie uit de groep Wilson Phillips te vragen om met ons te zingen, bleek dat ze elkaar in jaren niet gesproken hadden. Opeens stond er een cameraploeg van CNN op mijn stoep, omdat het kennelijk wereldnieuws was dat ik een familiereünie teweeg had gebracht.

“Als bassisten onder elkaar voelden Brian Wilson en ik elkaar goed aan. Te meer omdat we geen van beiden ooit genoegen hebben genomen met een dienende functie. Een andere oude held met wie ik dolgraag wilde werken, was de bluesman Willie Dixon. Drummer Al Duncan was een oude vriend van hem. Ik realiseerde me pas achteraf, dat ik met de originele ritmesectie van Chuck Berry had staan spelen! Het was de laatste opname die Willie Dixon maakte, want kort daarop overleed hij. Oud en zwak als hij was, stond hij volledig open voor nieuwe ideeën. Toen hij mijn elektrische staande bas zag, wilde hij er meteen ook een hebben!

“Nee, een album met Quartets komt er niet. Dat zou teveel op de standaardbezetting van een rockgroep gaan lijken. Ik beschouw mijn bas als een solo-instrument. Luister maar naar mijn versie van Satisfaction van de Rolling Stones, dan hoor je dat ik de snaren kan laten zingen als een menselijke stem.”

    • Jan Vollaard