Queen Latifah

Queen Latifah. Black Reign (Motown 530 272-2)

De 'Queen', die haar debuut-cd maakte toen ze negentien was en meteen tot de Aretha Franklin van de rap werrd gebombardeerd, heeft nu, op drieëntwintigjarige leeftijd haar vierde cd, Black Reign, afgeleverd. Als rode lijn door haar oeuvre loopt één bepaalde zinsnede: 'Latifah's had it up 2 here'.

Wát haar precies tot hier zit, wordt uit de teksten niet duidelijk. Maar in een interview met het tijdschrift Vibe vertelde ze dat de publieke verwachting van haar gedrag haar voornaamste irritatie is. Latifah wil geen spreekbuis zijn en ook geen rolmodel. Daarom praat ze net zo grof over seks als haar mannelijke collega's en onthoudt ze zich van een belerende toon.

Queen Latifah die door platenmaatschappij Tommy Boy werd gedumpt omdat ze niet puristisch genoeg was, reikt inderdaad verder dan het hip-hop genre. Ze is op haar platen steeds zachtaardiger geworden, melodieuzer en muzikaler. Black Reign kent veel zoete koortjes die een ritmisch stukje rap van de Queen zelf omlijsten. Ze rapt virtuoos, soms de woorden verkeerd intonerend ten behoeve van het ritme, of juist mooi tegen het ritme in. De instrumentatie is opgeluisterd met trompetten en andere blazers en heeft geen herkenbare samples.

Queen Latifah presenteert zich als stoer en toegankelijk tegelijk. Ze balanceert op de grens tussen een verzorgd en een commercieel geluid, maar blijft nog net aan de acceptabele kant van de lijn.

    • Hester Carvalho