Combinatie van explosiviteit en show maakt dunk speciaal; De kick van wham die bal er in

EINDHOVEN, 7 MAART. Als de laatste seconden van de wedstrijd tussen de beste in Nederland spelende basketballers wegtikken, verlaat het gros van het publiek de tribunes. Niet uit onvrede over het vertoonde spel of om het gedrang bij de uitgang van het Indoor Sportcentrum in Eindhoven te voorkomen, maar om een plaatsje veilig te stellen nabij een van de baskets. Daar wordt zodadelijk, ter afsluiting van het jaarlijkse All Star Gala van de Nederlandse Basketball Bond - een 'dunkfestijn' gehouden. “En een goede dunk”, weet een zich langs de reclameborden breedmakende tiener met Chicago Bulls-cap op het hoofd, “is toch het gaafste van het hele spelletje”.

Niet alleen voor het publiek, ook voor de basketballers zelf. Jos Kuipers, een van de vijf oud-internationals die als jurylid de dunks van de acht beste dunkers in de nationale competitie mag beoordelen, spreekt van “een enorme kick”. “Het is de combinatie van explosiviteit en een flinke portie show die de dunk zo speciaal maakt. Als je afzet, naar de basket toezweeft en de bal er vervolgens indrukt, krijg je een vreselijk goed gevoel. Al moet je natuurlijk nooit vergeten dat het om de punten gaat en niet om de show.”

Te veel show, blijkt zaterdagavond overduidelijk, leidt weliswaar tot fraaie acties, maar lang niet altijd tot de gewenste score. En daar draait het in wedstrijden uiteraard om. Een spectaculaire achterwaartse dunk die mislukt roept dan al snel reacties op als 'waarom moeilijk doen als het ook zoveel makkelijker kan'. Al blijft het aandoenlijk om een beduusd kijkende boom van een kerel een fractie van een seconde aan een arm aan de basket te zien bungelen.

Naast sprongkracht en atletisch vermogen is vooral voldoende lengte noodzakelijk om te kunnen dunken. Dat laatste is de reden waarom er bij vrouwen-basketbal niet of nauwelijks wordt gedunkt. Bij vrouwen hangt de basket net zo hoog als bij mannen: op precies 3.05 meter boven de speelvloer. Op een enkele uitzondering na is dat voor vrouwen veel te hoog om met de handen boven de basket uit te kunnen komen. “Heel frustrerend”, zegt Sandra van Embricqs, speelster van landskampioen Haaksbergen en in Eindhoven uitgeroepen tot 'meest waardevolle speelster' van dit seizoen. “Want het moet toch een fantastisch gevoel zijn om een tegenstander voorbij te gaan en dan wham die bal er in te knallen.”

Een teamgenote van Embricqs, de Amerikaanse Yvette Roberts, ervaart het niet als een nadeel dat ook zij niet kan dunken. Ze begrijpt evenmin waarom haar makkelijke collega's zo graag dunken. “Het kost veel meer energie dan een gewone score, maar levert geen extra punten op. So why bother.”

Maar de basketballers en het publiek denken daar duidelijk anders over. Mark Strickland van EBBC Den Bosch krijgt de handen van de toeschouwers op elkaar door zwevend op weg naar de basket ook nog even een spaghaat te maken. “Tien, tien, tien”, klinkt het uit honderden monden richting jury. Maar na rijp beraad besluit die niet Srickland, maar Levy Wyatt tot beste dunker uit te roepen. De speler van Red Giants slaagt er wel in een achterwaartse dunk door net net te krijgen. “Een kwestie van veel trainen”, zegt Wyatt, hoewel hij met het oefenen van een andere variant is gestopt omdat hij er moedeloos van werd. Wyatt doelt op een dunk waarbij de bal na de afzet onder het been door van hand wordt verwisseld. “Dat zag ik verleden jaar op televisie. Het was de mooiste dunk die ik ooit heb gezien.” Een groepje omstanders vraagt van wie die dunk was. “Michael Jordan”, klinkt het met ontzag.

    • Paul de Lange