Oudere balletten het best bij senioren van Dans Theater 3

Voorstelling: Nederlands Dans Theater 3 met premières: Caught, Parsons/Fripp; La Voce, Béjart/Garello; Amasti Mai? Linke/Bellini; Susto, Lightfoot/Beethoven. Reprise: Evergreens, Van Manen/Saint-Saëns, Peyronnin, Villa-Lobos. Gezien: 4/3 Muziektheater, Amsterdam. Informatie overige 17 voorstellingen in maart en april: tel. 070-360993

Voor de tweede maal dit seizoen brengt de seniorengroep van het Nederlands Dans Theater (NDT3) een nieuw programma uit. Maurice Béjart, Susanne Linke en NDT1 danser Paul Lightfoot maakten speciaal voor dit kleine gezelschap een nieuw werk, David Parsons studeerde zijn fascinerende solo Caught in en als reprise is Hans van Manen's Evergreens in het programma opgenomen. Naast de vaste leden Sabine Kupferberg en Gérard Lemaitre treden in deze voorstellingenreeks de Amerikaan Gary Chryst, de Italiaanse Luciana Savignano en NDT1-danseres Sol León op.

Maurice Béjart wilde vanaf de start van NDT3 (1991) al iets voor de groep doen en dat werd nu La Voce, gebaseerd op La Voix Humaine van Jean Cocteau, een telefoon-monoloog van een door haar minnaar verlaten vrouw. Béjart koos voor de vrouwenrol Luciana Savignano voor wie hij al eerder werk creëerde, en Gérard Lemaitre voor de secundaire partj van de man, die in het toneelstuk niet lijflijk aanwezig is.

Béjarts choreografie, gezet op Argentijnse tangomuziek van Raúl Garello, is weinig interessant te noemen en aan de zeer magere kant. Hoge benen, grote gebaren, veel herhalingen zijn, gecombineerd met tekstfragmenten, de voornaamste ingrediënten waarmee Savignano haar wanhoop en verlatenheid moet zien waar te maken. Dat lukt haar ondanks haar evidente danskwaliteiten, nauwelijks. Overtuigender is Gérard Lemaitre in zijn 'bijrol' die eigenlijk uit niet meer bestaat dan er te zijn. Lemaitre is er ook, maar dat ligt aan zijn interpretatievermogen en niet aan Béjart's bijdragen.

Belangwekkender en diepgaander is Amasti Mai? (Heb je de liefde gekend?) van Susanne Linke, geïnspireerd op de figuur van Maria Callas en gezet op een band-opname van een orkestrepetitie met de diva in fragmenten uit Bellini's opera I Puritani.

Het gaat Linke om de twijfel, het altijd zoeken, de publieke presentatie waarmee een podiumkunstenaar steeds wordt geconfronteerd en de invloed daarvan op zijn persoonlijk leven.Zij heeft dat gegeven op een subtiele, bijna breekbare manier vorm gegeven en vond in Sabine Kupferberg een magnifiek vertolkster, die iedere kleine beweging, soms slechts een even neigen van het hoofd, een grote geladenheid weet te geven.

Ook in dit werk kreeg Lemaitre een uiterst summiere rol toebedeeld: hij helpt de diva slechts bij het omkleden na de voorstelling en onderstreept daarmee haar eenzamheid en zijn onmacht om meer voor haar te kunnen betekenen.

Paul Lightfoot zorgt voor een lichtere noot, hoewel zijn muziekkeuze - het eerste deel van Beethovens Vijfde symfonie - anders zou doen vermoeden. Zijn Susto is een levendig en licht humoristisch spel van vier dansers met een straal zand, die uit een object in de lucht stroomt. Deze 'oude' dansers weten precies de juiste essentie van jeugdige, onbekommerde speelsheid en abrupte stemmingswisseling te treffen, die het werk behoeft.

Voor mij waren de sterkste nummers in het programma Van Manen's Evergreens, waaraan Kupferberg en Lemaitre steeds fijner uitgewerkte details weten toe te voegen, en David Parsons' Caught. Deze solo, die in Nederland eerder was te zien bij Parsons' eigen gezelschap tijdens een Holland Dance Festival, is een juweel van theatrale inventiviteit. Door de toepassing van stroboscopisch licht lijkt de danser werkelijk volstrekt los van de aarde te zijn en te vliegen.

Cary Chryst, de voortreffelijke danser die al in eerdere NDT3 programma's optrad, voerde Caught schitterend uit. De reactie van het publiek was er dan ook naar.

    • Ine Rietstap