FOOR-WIEL-DRAIVE

De Eerste Wereldoorlog. Miljoenen mannen komen om in de loopgraven. Célines Reis naar het einde van de nacht. Het voetvolk, uitgezwaaid door een trotse moeder achter het tuinhekje. Wat ziet hij er toch prachtig uit in zijn uniform. Wat restte was een plaats op het kerkhof, met op de steen een vastgeschroefd emaille plaatje met daarin een foto van zoon of manlief. En die kijken je aan. Met helm, kort haar, snor en een domme trek op het gelaat. Dat uiterlijk, die blik, ze zijn er weer en lopen nu niet over het tuinpad maar rijden er dwars doorheen. Met hun Foor-wiel-draive.

Wat eerst een sjieke trekwagen was voor het paardenvolk of een zelfmedicatie van de specialist in de peno-pauze werd het speeltje voor het volk. Geholpen door een gat in de belastingwetgeving was het mogelijk om voor relatief weinig geld een kast van een auto te kopen. Met een uiterlijk waar kracht en potentie van afstraalde. De Japanners sprongen ook in het eerder genoemde gat en kwamen er uit tevoorschijn met een onafzienbare modellenreeks. De een nog buitenissiger dan de ander. Met enorme banden met witte letters op de zijkant, zoveel mogelijk mist- en verstralers op de neus, bonte racestrepen, zes of zeven versnellingen, verchroomde uitlaten en een vliegtuigzoeklicht op het dak. En natuurlijk een rooster aan de voorzijde want de kans dat Toni Boltini met zijn olifanten Oude Rijn zal oversteken is nog levensgroot aanwezig.

En maken ze ze daar groot, klein kan ook, voor het jeugdige; Veronica walst over u heen, publiek. In fijne mintkleurtjes en een afritsbaar kapje voor als de zon gaat schijnen, waait het zorgvuldig geföhnde haar als in de Ster-reclame. Dat het apparaat anderhalve parkeerplaats in beslag neemt, na ons de zondvloed. En een wegligging heeft van het jaar nul, dat deert het publiek met een groot John de Wolff en Anita Meyer-gehalte niet.

De Working Class Heroes komen eraan, opgerot allemaal of we duwen jullie weg. Een Duits autoblad liet er een paar tegen een betonnen muur knallen en van het imago van sterk en onverwoestbaar bleef helemaal niets heel. De ditmaal gebruikte poppen zouden het niet overleefd hebben. Tijd voor een nieuw soort kerkhof. Met uit de grond stekende, verkreukelde roosters met daaraan vastgelast een in emaille gegoten portretje. Met snor, kort haar en een baseballpetje.

    • Freddy Rikken