Verloren

In het begin, toen ik nieuw was in de natuur, toen de natuur in mijn hoofd almaar rijker en completer werd, zeiden mannen die mij wegwijs maakten al dat er veel verloren was gegaan.

Ik geloofde ze wel, maar niet helemaal. Ze waren al een dagje ouder, die mannen. Misschien vond ik ze een beetje zielig, misschien dacht ik dat het hun beroep was om zulke dingen te zeggen. Ze konden ook niet laten zien wat er verloren was gegaan.

Nu zijn we vijftien jaar verder en ben ik zelf zo'n man. Ik kan me voorstellen dat iemand op de Hollandse Kade in verrukking raakt van één paar grutto's. Maar ik weet nog dat het er honderd waren. Ik weet nog dat er zwarte sterntjes zaten en zomertalingen.

Geloof je me of vind je me een beetje zielig, denk je soms dat het mijn beroep is om zulke dingen te zeggen? Jammer, maar ook ik kan het niet laten zien. Ja, als alles wat verloren is gegaan op stapels langs de snelweg lag, ja dan!

Bij ons geniet je het meest van de natuur zonder kennis van zaken en zonder referenties aan vroeger. Mijn fout is dat ik me erin verdiept heb en dat ik pas 48 ben.

In Nederland moet je niet aan de natuur beginnen voordat je 65 bent. Dan kun je de jaren van alles nieuw en wat een heerlijke ontdekkingsreis nog net meemaken. En tegen de tijd dat je de pijn van de achteruitgang begint te voelen, verdwijnt alles in de mist van de seniliteit.

    • Koos van Zomeren