Kunstjes op de band

Zapp Magazine is te koop in kunstboekhandels of te bestellen via tel.nr. 020 - 684 78 34. Losse nummers: 60 gulden. Jaarabonnement (4 nummers): 240 gulden.

Er wordt veel geschreven over kunst, maar illustraties van de bekeken werken of de bezochte tentoonstelling zijn vaak spaarzaam en zelfs in kunsttijdschriften niet altijd in kleur afgedrukt. ZAPP Magazine, waarvan het eerste nummer vandaag uitkomt, wil de zaken omdraaien: het beeld staat voorop en daarom is gekozen voor de videoband als informatiedrager. 'Editors' Corinne Groot en de kunstenaars Arnold Mosselman, Harald van Noordt en Rob van de Ven - die overigens zonder subsidie of sponsors moeten werken - hebben een eenvoudige opzet bedacht. Buitenlandse 'correspondenten' in onder meer New York, Keulen, Parijs, Antwerpen en Milaan leveren filmpjes aan, de redactie monteert en stelt het porgramma samen. Steeds gaat het om hedendaagse beeldende kunst die volgens de samenstellers niet of onvoldoende aan de orde komt in Nederlandse musea, galeries en media.

ZAPP volgt de gebaande paden dus niet, maar doet een persoonlijke keus uit het aanbod van veelal internationale exposities en kunstenaars. Vier maal per jaar komt een videocassette uit met een speeltijd van ongeveer anderhalf uur, waarop 10 à 15 exposities die de afgelopen drie maanden plaats hadden, in beeld worden gebracht. Daarnaast worden (delen van) videokunst-produkties getoond, bijvoorbeeld het erotisch getinte Head van de Amerikaanse Cheryll Donegan en fragmenten uit Carsten Höller's Jenny waarin hij zichzelf opvoert als kinderhater die aanslagen op baby's en peuters beraamt. Ook worden kunstenaars die gewoonlijk niet met video werken, door de redactie van een camera voorzien; een filmpje van Barbara Viser, opgenomen in de huwelijkssuite van het Hilton Hotel waar John Lennon en Yoko Ono bivakkeerden, is daar een voorbeeld van, net als de nogal melige persiflage op 'ontbijt-talkshows' die de Amerikaan Gary Leibowitz aan zijn eigen keukentafel houdt.

De veelal Engelstalige bijdragen zijn niet ondertiteld, en omdat de kwaliteit van het metalige video-geluid nogal te wensen overlaat, zijn vooral dialogen moeilijk te volgen. Ook krijgen we een wat warrige wandeling door Leibowitz' recente expositie in de Bonner Kunstverein te zien. Er is een beetje saai interview met Vito Acconci die een half jaar geleden exposeerde in het Haagse Stroom, een kijkje in een met kaarsen verlichte galerie-presentatie van Karen Kilimnik in New York en een chaotisch-fragmentarische mini-documentaire over de beurs Arthotel in Amsterdam.

Die 'experimentele' stijl van filmen vind ik een denkfout, vergelijkbaar met een wilde, moeilijk leesbare lay-out in een gedrukt kunsttijdschrift. Het ging hier toch om video als middel van overdracht, niet om er kunstjes mee uit te halen die vaak nogal klungelige resultaten geven. Mijn overweging om het - vergeleken met een gewoon kunsttijdschrift - nogal prijzige Zapp te kopen, zou juist zijn om een serie informatieve overzichten te krijgen van (buitenlandse) tentoonstellingen die ik zelf niet kon bezoeken. Daarachter zou ik graag heldere interviews met de exposanten zien en horen, die ik eventueel al zappend kon overslaan om ze, als ik later documentatie over die kunstenaar zocht, te kunnen afdraaien.

Het concept is goed, nu de uitwerking nog.