Privacy

De column die Rita Kohnstamm onlangs wijdde aan de persoonlijke levenssfeer (NRC Handelsblad, 26 februari) is gebaseerd op een wonderlijke logica.

Zij schrijft dat programma's als Love Letters, Rondom Tien, Spoorloos en All You Need is Love alleen mogelijk zijn omdat veel mensen kennelijk de behoefte hebben hun persoonlijke levenssfeer aan anderen te tonen. Nu is het enige dat men uit de deelname aan de genoemde programma's kan opmaken, dat er een klein aantal Nederlanders is, dat er geen moeite mee heeft zich voor de buis bloot te geven. Daaruit mag men natuurlijk niet afleiden dat er in Nederland geen algemene wens tot privacy bestaat. Ook het feit, dat gluren in andermans ziel kennelijk populair is, duidt niet in deze richting. Net zomin als stelen impliceert dat men graag bestolen wordt.

Verder is er een wezenlijk verschil tussen het vrijwillig toegang verschaffen tot de persoonlijke levenssfeer, zoals dat op de tv gebeurt, en het gedwongen prijsgeven daarvan. Is het niet een kenmerk van een beschaafde samenleving, dat de privacy niet opgeofferd wordt aan beleid en efficiency, en het belang van het individu prevaleert boven dat van de statistici?

    • Paul de Roo