Hondenshow 'Crufts' in Birmingham; Het mooiste canine moment

Van donderdag 10 tot en met zondag 13 maart is de oerlelijke Engelse stad Birmingham voor een deel van de mensheid het (honden) Mekka van de wereld. Dan wordt in de NEC-hallen de jaarlijkse Crufts Dog Show gehouden, waarbij de beste 20 duizend Engelse honden worden bekeken en beoordeeld. Een onvergelijkelijke ervaring voor de echte kynofiel, waar de jaarlijkse, twee dagen durende Winnertentoonstelling in de RAI bleekjes bij afsteekt.

'If you like dogs, you'll love Crufts.' 10 maart Terriërs en Hounds, 11 maart Jachthonden, 12 maart Toy en Utility Groups, 13 maart de Working Group en Best in Show (snel uitverkocht). NEC Centre Birmingham, dagelijks van 8u15-19u30.

De tijdschriften Onze Hond en De hondenwereld organiseren elk jaar speciale Cruftsreizen.

Is de Winner een belangrijke, maar sobere en haast saaie gelegenheid om rashonden uit Nederland, België, soms ook Duitsland en Denemarken te onderwerpen aan het oordeel van de keurmeesters, de Crufts is een hondenfeest dat beleefd wordt door 80 duizend bezoekers en zo'n elf miljoen televisiekijkers. De honden komen allemaal, vanwege de quarantainebepalingen, uit Engeland of Ierland. Bezoekers komen van overal, sinds een paar jaar in groten getale uit Japan. Na Frankrijk, inmiddels Europa's hondenland nummer 1, heeft nu ook Italië de hond 'ontdekt'.

Charles Cruft, een hondekoekjesverkoper, begon in 1891 uit commerciële motieven met jaarlijkse hondententoonstellingen, die al snel populair werden bij het Engelse publiek. Na zijn dood kocht de Kennel Club de rechten op de wereldberoemd geworden Crufts Dog Show en organiseerde die vanaf 1948 zelf, nu zonder financiële bijbedoelingen. Sindsdien is Crufts alleen maar gegroeid. Werden er in 1979 nog achtduizend honden ingeschreven, tien jaar later waren dat er veertienduizend, en weer vijf jaar later twintigduizend. Deze groei leidde er helaas wel toe dat sinds het eeuwfeest van Crufts, in 1991, van de slechtverwarmde maar charmante tentoonstellingshallen in Londen moest worden uitgeweken naar het immense, dicht bij het vliegveld gelegen NEC-terrein in Birmingham. Prettig voor de exposanten, maar een grote stap terug voor de bezoeker, die in Birmingham geen fractie vindt van de culturele verlokkingen in Londen.

Een hond mag niet zomaar naar Crufts. De eigenaar moet eerst een kwalificatie zien te behalen op één, maar meestal veel meer, van de zevenduizend hondenshows die jaarlijks in Engeland gehouden worden. De twintigduizend dieren op Crufts zijn dus het puikje. Zo'n honderdzestig rassen worden verdeeld over vier dagen in zes groepen: Working Dogs (herders bijvoorbeeld), de Terriërs (24 soorten), de Hounds (Afghanen, maar ook de Teckels), de Toybreeds of schoothondjes, de Utility Dogs (Chow Chows, Dalmatiërs, de Poedels), en, nog altijd favoriet bij de Engelsen, de Gundogs waar alle Retrievers en Spanielrassen onder vallen.

De keuringen per ras in de ringen - reuen en teven apart natuurlijk - waar de keurmeester kijkt, betast, laat draven of stappen, culmineert in de uitverkiezing van een hond die zich een jaar lang Best of Breed mag noemen. Alle 'Besten van het Ras' verzamelen zich aan het einde van de dag in de Main Ring, in de hoop - van de eigenaar dan - tot Best of Group uitverkoren te worden. Op de grote slotmanifestatie Best in Show, die altijd rechtstreeks door de BBC wordt uitgezonden, kiest een keurmeester ten slotte uit alle honden met een Best of Breed-rozet de Cruftswinner van het jaar; het ultieme canine moment waar iedere hondengek naartoe leeft.

Dit alles is maar een deel van de Crufts-pret voor de bezoekers. De show is bij uitstek de gelegenheid waar verkopers van àl wat met de hond te maken heeft, zich uitgebreid presenteren. Graag en met velen pachten ze voor een fors bedrag een stand temidden van het publiek dat álles wel wil kopen als er maar een hond op staat.

Antiblaf-halsbanden, truien met ingebreide piepertjes, boeken, trainingsmaterialen, kammen, duizenden shampoo's en ondenkbaar veel andere attributen van de groomatology, pilletjes om loopse teven wat op te vrolijken, antiquiteiten, hokken (bijvoorbeeld het type 'BauWauHaus'), ziektekostenverzekeringen, postzegels, grafsteentjes, sieraden, stickers, porselein, Body Shop-achtige produkten, paraplu's - wie een schaakspel zoekt met stukken in de vorm van het favoriete honderas moet op de Crufts zijn. Hele lappen 'Dry Bed' gaan mee naar het vasteland van Europa.

Een van de mooie kanten van de hondensport is dat op Crufts alle lagen en tussenlagen van de Engelse klassenmaatschappij te vinden zijn. Honden verbroederen mensen. De organiserende Kennel Club is niettemin een voornaam gezelschap, waarvan de meest eerbiedwaardige leden hun groene speldje niet nodig hebben om al van verre als Member of The Kennel Club herkend te worden. Hoe dichter we de Best in Show naderen, hoe keuriger het Engels klinkt, hoe sjieker de genodigden - je verbaast je er steeds weer over, anders gezegd, waar ze elk jaar weer die adellijke lijken vandaan toveren.

In de hogere regionen mag The Kennel Club dan een aangelegenheid zijn van bedaagde hondo's, hond-maatschappelijk gezien zijn ze meer van onze tijd dan welke Kynologische Raad van Beheer ook. Dit jaar is er weer meer aandacht voor belangrijke adviezen aan aanstaande kopers van rashonden. Elke dag zijn onder het kopje Discover Dogs exemplaren aanwezig van alle rassen, en kan de geïnteresseerde alles vragen over specifieke eisen qua verzorging en opvoeding van het ras waarvoor hij op het punt staat door de knieën te gaan.

Hoog in het vaandel van de Kennel Club heeft altijd het Responsible Dog Ownership gestaan. Cruftsbezoekers worden sinds jaar en dag op een plezierige manier bestookt met computerprogramma's om de hond te kiezen die in alle (ook financiële) opzichten bij je past, met fantastische raambiljetten (Wouldn't it be great if dogs cleared up after themselves! But it's up to you! Please clean up after your dog!) met Good Citizen Dog Scheme-demonstraties mét explicateur tussen de vele behendigheids- en flyball-competities door in de Main Events Ring.

De kans om al slenterend tussen benches en kraampjes in iets vies te trappen is gek genoeg op de Crufts kleiner dan op de Winnertentoonstelling in Amsterdam. Vliegensvlug worden ongelukjes opgeruimd, de plaats des onheils met Dettol besproeid zodat geen eindeloze keten van geurvlaggen ontstaat. Ook binnen de ringen is de discipline groot. Zelfs een keurige uitroep als But this is ridiculous! bij een verkeerde beslissing van de keurmeester is gegarandeerd afkomstig van een buitenlander. Engelse fokkers van showhonden slikken hun eventuele verlies uiterlijk onbewogen - zo hoort dat in de sport.