'Nederlanders hebben geen smaak'

ROTTERDAM, 1 MAART. In het Duitse blad Der Spiegel waarvan iedere week ruim een miljoen stuks worden verkocht, komt Nederland er bijzonder slecht af. In een - zes pagina's tellende en op de voorpagina aangekondigde - reportage van Spiegel-redacteur Erich Wiedemann heet het onder meer dat de haat van Nederlanders tegen Duitsers veel ernstiger is dan die van Serviërs en Kroaten over en weer.

Wiedemann die niet voor het eerst op uiterst kritische wijze over Nederland schrijft, meent dat Nederland zich in een identiteitscrisis bevindt. Verder stelt hij de vraag of Nederlanders niet druk in de weer zijn hun liberale tradities overboord te zetten. 'Gedogen' is volgens de redacteur van het Duitse blad nog altijd hét slagwoord van de Nederlandse samenleving. In Nederland zou alles mogen wat niet uitdrukkelijk verboden is en wat wel verboden is, mag veelal toch. Voorbeelden zijn volgens Wiedemann te vinden in de sfeer van pitbull-terriërs, in de cocaïne- en heroïnehandel, in het feit dat kabouters en krakers uit de jaren zestig en zeventig nog altijd niet meer dan symbolische huren betalen en dat Hollandse artsen zich 'routinematig' aan euthanasie schuldig maken.

De Nederlandse samenleving bestaat aldus Der Spiegel uit twee klassen: de ene die vrijwel uitsluitend consumeert en de andere die produceert, maar dat dan ook zo ijverig doet en deed dat Nederland in kwantitatieve zin een agrarische wereldmacht is geworden. Maar wat de kwaliteit van zijn produkten betreft geniet Nederland een erg kwalijke reputatie.

Nederlanders hebben geen smaak, meent Wiedemann. Ze eten 'uit de muur' en hun voedingsgewoonten wekken de indruk alsof ze net een oorlog hebben verloren. Verontwaardigd schrijft de Duitse verslaggever over de verdraagzaamheid van Nederlanders. Nederland heeft niet alleen veel minder vreemdelingen in zijn midden dan Duitsland, maar zou ook een land zijn waar vreemdelingen behalve om economische redenen, altijd al weinig welkom waren. Bovendien zouden Nederlanders - gezien hun geringe aantal militaire slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog en het grote aantal omgekomen Nederlandse joden - nauwelijks recht van herdenken hebben. Ook al niet omdat het anti-Duitse verzet in de jaren '40-'45 pas van de grond zou zijn gekomen toen de bezetter al op de terugtocht was.

En ten slotte: Nederlanders vinden het vreselijk om in het buitenland voor Duitsers te worden aangezien. Wiedemann vindt dat begrijpelijk omdat zij doorgaans iets groter en iets blonder zijn en minder goed tegen drank kunnen. Maar verder lijken de buurvolken volgens hem zo zeer op elkaar dat de Nederlandse afkeer van Duitsers niets anders dan een verbloemde vorm van zelfhaat kan zijn.