De Breuk

Hans van Breukelen had er nog een jaartje aan vast willen knopen bij PSV, maar dat schijnt niet door te gaan. Hans had het zich voorgesteld als een seizoen na het huidige, waarin hij voornamelijk op de bank zou zitten, met eventueel eens een invalsbeurt als keeper nummer één geblesseerd was of anderszins niet beschikbaar. Intussen zou hij die eerste man met raad en daad, puttend uit zijn rijke ervaring, terzijde kunnen staan. Het antwoord van PSV bestond uit geharnaste taal. De 'Breuk' moest tegen zichzelf beschermd worden. Men ging niet op de ideeën van de keeper in. Adieu Hans? Het vraagteken geeft al aan, dat ik mij dat laatste niet goed kan voorstellen. Natuurlijk is 37 een uitnemende leeftijd om de pijp aan alle Maartens ter wereld te geven, maar hij moet en mag niet verloren gaan voor het Nederlandse topvoetbal. Natuurlijk zou hij best nog een overstap naar een andere werkgever in dezelfde functie kunnen maken, maar het lagere niveau trekt hem om begrijpelijke redenen niet. Van Breukelen in de goal bij Helmond Sport, RBC, Veendam, Emmen of Telstar? Nee, dat past niet bij hem.

Van Breukelen is een gedreven topsporter. In zijn Utrechtse tijd, waar hij uit het onderwijs kwam, wilde hij wel eens de indruk wekken een wereldverbeteraar in de dop te zijn. De praatgrage doelverdediger was bereid zijn licht over vele vraagstukken te doen schijnen, ook als die niets met het tegenhouden van ballen van doen hadden. Dat pleitte best voor hem, maar hij is er toch van teruggekomen. Bij het ietsje ouder worden wil een mens wel eens andere klemtonen gaan leggen. Zijn gedrevenheid in zijn vak is echter nooit verdwenen en zelfs niet aangetast. Eén van de machtigste momenten uit zijn rijke carrière was het veroorzaken en het stoppen van een strafschop tijdens de finale Nederland-Rusland om de Europese titel in 1988. Eerst was hij volstrekt overbodig uit zijn doel gekomen om een Rus beet te pakken die al door andere Nederlanders in bedwang werd gehouden en toen de supporters deze overgeconcentreerde Oranje-klant zaten te verwensen, keerde hij de penalty van Belanov op meesterlijke wijze.

Typisch voor hem was ook de manier waarop hij de enthousiaste gelukwensen van zijn medespelers in ontvangst nam. Niet lachend, maar met de hanige blik van een vechtersbaas in de ogen, die ook in een moment van groot succes niet van plan was vrede met de wereld te sluiten. Achteraf bleek Hans ook best een sporter, die de betrekkelijkheid der dingen af en toe waarneemt, maar zijn meest in het blikveld springende eigenschap is toch het fanatisme waarmee hij presteert. Keepers zijn vaak eenlingen. Nog zeer onlangs bleken sommigen het vreemd te vinden, dat er ex-doelverdedigers zijn die als coach goed presteren, want keepers worden vaak als wonderlijke, egocentrische wezens bekeken, louter gefascineerd door de eigen prestaties. Bovendien geschapen zonder enige kennis van het spel. Dit seizoen bewijzen Piet Schrijvers, Nico van Zoghel en anderen het ongelijk van dit vooroordeel.

Indien de bobo's van het Nederlandse voetbal zich van hun invloed bewust zijn dan ligt er voor hen een nobele taak: Hans van Breukelen in een of andere functie te behouden voor hun en zijn sport. Er is in de loop der jaren al veel te veel talent verloren gegaan, nadat de laatste bal getrapt of gestopt was. Alleen al de uitstraling welke deze opvallende doelman bezit moet een gave reden zijn om hem bij de voetballerij betrokken te houden. Het is een unieke persoonlijkheid. Elke sport komt dit soort mensen tekort. Het voetbal al helemaal. We nemen derhalve geen afscheid van de 'Breuk', maar zien hem terug in een andere betrekking. Dat we hem niet langer als keeper zullen zien is al erg genoeg, hoewel onvermijdelijk. In het niets verdwijnen mag hij beslist niet.