Kloof burgers en politici loopt langs rappers en house

DEN HAAG, 21 FEBR. Wat is Kris Kros? Kandidaat-raadslid Yasmina Haifa voor GroenLinks in Den Haag gokt op het antwoord. “Een muziekband misschien?” Ze heeft goed gegokt. Wat is mellow-muziek? Een collega van het CDA doet haar na. “Een muziekband misschien?” De zaal joelt. Mellow is een soort house-muziek. De VVD is aan de beurt. Wie is Public Enemy? “Van sommige namen wil ik niet eens weten wie er achter zit”, sneert Florine Boritius. Uit de zaal klinkt boe-geroep. Public Enemy was een van de eerste 'harde' rapgroepen uit Amerika die internationaal bekend werd.

Politici wringen zich soms in de raarste bochten om de beruchte afstand tussen burger en politiek te verkleinen. Op deze zondagmiddag is een aantal (aankomende) politici naar het Haagse buurthuis Laakhage getogen om over rapmuziek en politiek te praten. Initiatiefnemer is de Surinaamse stichting Mamio, die ruim tweeduizend uitnodigingen op onder meer feesten en in coffeeshops heeft verspreid. Aanleiding is een serie artikelen in de Haagsche Courant, gewijd aan de opkomst van allochtone jeugdbendes in Den Haag naar Amerikaans model.

In Laakhage zit een dertigtal jongeren, veelal van Surinaamse afkomst. Een opgewonden voorzitter springt met een draadloze microfoon tussen hen door. De jongeren hebben de politici eigenlijk maar een vraag te stellen: hoe komen we aan een baan? Zo wil Claudia (“waarom zegt die vrouw van D66 dat migranten net mensen zijn”) wel eens een vaste baan in plaats van al die tijdelijke contracten. Haar buurjongen, bijna afgestudeerd aan de HEAO, klaagt erover dat hij alleen maar werk op MBO-niveau krijgt aangeboden. En de Surinamer in spijkerpak heeft al twee keer op last van het arbeidsbureau een omscholingscursus gevolgd. Nu is hij elektrotechnicus, maar met zijn 38 jaar te duur voor een werkgever. Bovendien is hij nog zwart ook.

De politici draaien om de hete brij. GroenLinks, VVD en D66 kloppen zich tot vervelens toe op de borst over de Wet Bevordering Evenredige Arbeidskansen Allochtonen. De wet is een initiatief van de drie partijen en bepaalt dat werkgevers inzage moeten bieden in het aantal personeelsleden van buitenlandse afkomst. De PvdA pleit voor positieve discriminatie, maar wijst tegelijkertijd op de moeilijkheden waarop allochtonen stuiten die op deze manier aan een baan komen. Het CDA wijst op bestaande werkgelegenheidsprojecten.

In de pauze treedt de Haagse rapgroep Swift Dies CFT op. Lijsttrekker Anja Overhoff (D66) en Florine Boritius (VVD) zijn enthousiast, maar vragen zich af of de rappers niet duidelijker kunnen spreken. Boritius: “Ik verstond alleen de woorden bitch en shit.” Daarmee haalt ze zich de woede van de zaal op de hals. “Je hoort alleen wat je wilt horen”, roept een jongen.

De jeugd in de zaal weet het zeker; rapmuziek is van de zwarte jeugd en daar zullen die blanke politici nooit iets van begrijpen. Overhoff van D66 is ten einde raad. “Mijn dochters zijn house. Leg me dan het verschil tussen house en rap uit.” Rogier, het brein achter de Swift Dies CFT, heft zijn handen ten hemel. “Voor rap heb je een soul nodig. House is voor mensen die geen gevoel hebben, die springen maar als apen rond.”