Verdroging

In de stationshal van Utrecht zag ik duiven water drinken en dat was minder eenvoudig dan het klinkt.

Je hebt daar een onafzienbare betegelde vlakte, waarin op vaste afstanden met ijzeren strips afgezette gleufjes zijn uitgespaard. Ze zijn, ik heb het met een luciferhoutje gecontroleerd, maar een paar millimeter breed en diep.

In die gleufjes nu blijft water staan als er een mechanische dweil is rondgegaan. De duiven wrongen er hun snavel in. Ze maakten een verzaligde indruk en dat valt te begrijpen: eten genoeg in zo'n hal, maar drinken?

Ik sprak een Marokkaan aan die bereidwillig aan het werk was. Er werd, zei hij, schoon water gebruikt. Achteraf vroeg ik mij af of we met schoon water hetzelfde bedoelden.

Navraag bij de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie: een beetje duif heeft per dag een klein kopje water nodig.

Navraag bij de spoorwegen: duiven vervuilen de boel en maken reizigers aan het schrikken. Maar ze krijgen ze niet gevangen en de vogels zelf vinden de weg naar buiten zelden terug.

Navraag bij het schoonmaakbedrijf: er wordt inderdaad schoon water gebruikt, dat wil zeggen zonder chemische middelen.

Maar eigenlijk wil je weten hoe je duiven weten dat ze precies op die manier aan water kunnen komen. Deze vraag zouden ze zelf moeten beantwoorden en ja mensen, daar liggen de grenzen van de journalistiek!