DRUGS OP DE BON

De discussie over het al of niet vrijgeven van drugs roept het voormalige Zweedse distributiesysteem voor alcohol van 1919 tot na de oorlog in gedachten.

Alcohol was beperkt vrij, afhankelijk van de gezinssituatie kreeg men twee tot drie liter sterke drank per maand. De bonnen waren slechts een paar maanden geldig. Men kon dus niet op enigerlei schaal bonnen sparen en verkopen, maar doordat de gemiddelde gebruiker zijn behoeftes legaal kon dekken was er weinig belangstelling van de grote misdaad om zich in de branche te begeven. In de Nederlandse situatie zou de 'erkende Nederlandse gebruiker' tijdsbeperkte bonnen voor passende drugs kunnen krijgen. Dat zou een duidelijke beperking van het drugstoerisme geven en de Schengenlanden gerust kunnen stellen.