In Angola is het al meer dan twintig jaar oorlog

Zal het vechten ooit ophouden in Angola? De beslissing van de rivaliserende bewegingen UNITA en MPLA van maandag om een gezamenlijke politiemacht op te zetten wordt door diplomaten gezien als een doorbraak op weg naar de vrede. Maar zo werden de vrije verkiezingen vorig jaar ook gezien, en toch laaide de strijd na de verkiezingen al weer snel en genadeloos op.

Er wordt al meer dan twintig jaar gevochten in Angola. Vóór 1975 ging de strijd tussen de Portugese koloniale heersers enerzijds en de bevrijdingsbewegingen MPLA en UNITA anderzijds, maar na het uitroepen van de onafhankelijkheid verwerd de bevrijdingsguerrilla tot een slopende burgeroorlog tussen de MPLA en UNITA onderling.

Angola werd één van de afleveringen van het grote feuilleton van de Koude Oorlog. De 'linkse' MPLA werd gesteund door een door de Sovjet-Unie gefinancierde Cubaanse brigade, terwijl de 'rechtse' UNITA onder het welwillend oog van de Verenigde Staten werd bijgestaan door Zuidafrikaanse legereenheden.

Toen de Koude Oorlog in 1989 eindigde, verloren de grote mogendheden hun belangstelling voor Angola. De strijdende partijen konden moeilijker aan wapens komen en ondertekenden onder druk van de Verenigde Naties een vredesakkoord dat voorzag in vrije verkiezingen onder auspiciën van de VN. De verkiezingen werden inderdaad gehouden, maar UNITA kon haar verkiezingsnederlaag niet verkroppen en pakte de wapens weer op. De regering op haar beurt zag dit als een unieke kans om UNITA te elimineren.

Gevolg hiervan was dat de burgeroorlog een nieuwe, uiterst bloedige, fase inging. Volgens een schatting van de VN eiste de nieuwe ronde van de burgeroorlog gemiddeld zo'n 1000 slachtoffers per dag. Bij het beleg van de stad Cuito alleen al kwamen er vorig jaar 30.000 mensen om het leven.

Toen de Veiligheidsraad UNITA in het najaar met zware sancties dreigde, besloot de beweging om het resultaat van de verkiezingen alsnog te erkennen en terug te gaan naar de onderhandelingstafel. Daar is nu dan een akkoord gesloten dat voor het eerst sinds lange tijd enig uitzicht biedt op vrede. Maar zeker weten dat die vrede er komt, dat doet niemand in Angola.