MISDRIJVEN

Het persbericht vermeldde droog: “het streven om het oplossingspercentage bij inbraken dit jaar te verdubbelen is niet gelukt als gevolg van de reorganisatie van het korps” (NRC Handelsblad, 23 december).

Nog wat cijfers, wat welwillende statements over de toekomst, verder niets. Geen journalistiek achtergrondartikel, gewoon een deel van een jaarrapportage, kant en klaar aangeboden. In eerste instantie lijkt het een standaardbericht met standaardtrends en - en hier 'm zit de kneep - met standaardexcuses. De externe omstandigheden zaten het korps dwars, anders was het wel gelukt. Het overkomt je net als het slechte weer, zo'n reorganisatie. Dat daardoor de criminaliteit niet teruggedrongen kon worden klinkt als vanzelfsprekend in de oren. Maar wat staat er eigenlijk? Er is een ambtelijke instantie die de macht heeft om de politie te dwingen tot reorganisatie, die volgens dezelfde politie de oorzaak is dat hun taakstelling niet gerealiseerd werd. Als dit juist is, moet dan deze overkoepelende macht niet indringend tot verantwoording geroepen worden? Is er toch iemand, die deze criminaliteitsverstevigende reorganisaie heeft verzonnen? Om minder is menig politiek verantwoordelijke wethouder/staatssecretaris/minister naar huis gestuurd.

De 'reorganisatie' past gewoon in het rijtje van standaardexcuses van de politie, waarom zij hun taak niet goed kunnen uitvoeren. Hier horen ook het personeelstekort, de criminele organisaties, de verslaafde buitenlanders en de ontspoorde jeugd in thuis. Misschien heeft de politie wel gelijk, en wordt door hun ambtelijke superieuren alleen maar ellende over hen uitgestort. Maar beide partijen, de bazen van het politie-apparaat en de woordvoerders van datzelfde apparaat vinden zo'n openbaar geëtaleerde smoes volkomen natuurlijk.