JEZUS CHRISTUS

In reactie op het artikel 'Jesus Christus heeft ook emoties gekend' van Hendrik Spiering (NRC Handelsblad, 24 december) merk ik het volgende op.

Het is gewoonweg krankzinnig om te denken dat Jesus van Nazareth geen emoties gekend zou hebben. Het wordt tijd dat men eens voorgoed afrekent met dit soort discussies. Een dualistische benadering van Jesus van Nazareth, uitgaande van een goddelijke en menselijke natuur, van tijd en eeuwigheid, van het aardse tranendal en de eeuwige gelukzaligheid - is apekool en een aanfluiting voor het verschijnsel mens. Het is het infantiele kerkelijke sprookje van de grote tovenaar boven de hoofden van kleine mensen.

Ik heb persoonlijk geen boodschap aan een historisch iemand die het allemaal heeft geregeld, gemaakt of verlost en zijn eigen bestaan en dood au fond in zijn eigen zak had zitten. De grootheid van Jesus van Nazareth zit hem juist in het feit dat hij mens was, niet meer en niet minder en zoals ieder van ons, onderhevig was aan alles wat een mens maar kan overkomen. Als deze Jesus na tweeduizend jaar nog overeind is gebleven - en dat is ie - dan heeft dat meer met zijn fundamentele menselijkheid te maken dan met iets anders. Een menselijkheid die - au fond - ons ieder eigen is. We zijn ons daar alleen dikwijls niet van bewust. Wie van mensen goden maakt, doet afbreuk aan zijn eigen menselijke waardigheid en snijdt de kern uit zijn bestaan weg. Hij verlegt zijn verantwoordelijkheid voor een betere wereld naar iemand of iets dat groter is dan hij zelf. Jesus van Nazareth was en is verwarmend, niet omdat hij god was (of halfgod, half mens etc.), maar een hele authentieke mens. Wat mensen kan ontsteken en verwarmen om in de meest onmogelijke omstandigheden overeind te blijven is deze authenticiteit. Het is niet de doctrine, het dogma of de kerkelijke uitspraken die mensen staande doen blijven om het uit te houden. Het is iets heel dieps in je zelf, daar waar je het meest mens bent. Als je zó leest over Jesus van Nazareth dan kun je door 'muren' heen, dan 'verrijs' je, dan 'leef je, ofschoon je dood bent', niet omdat je god bent, maar... mens.