Even spannend

Johan Bekhuis voert het beheer over het als natuur in gebruik genomen deel van de Millingerwaard - als je dat tenminste mag zeggen, want dit is nieuwe natuur en nieuwe natuur wordt geacht zichzelf te beheren.

We stonden op een weggetje dat over een flinke breedte voor de helft was weggeslagen. Door de aldus geforceerde opening stroomde de rivier gulzig naar binnen. Het zag er heel eenvoudig uit, ja het maakte in feite een verdraaid voor de hand liggende indruk. Water op zoek naar het laagste punt.

“Dit gebeurt”, zei Johan, “maar eens per generatie. Je komt hier werken, je vraagt je af: zou ik het ooit meemaken? En dan meteen de tweede winter al!” Met een ondertoon van een lot uit de loterij.

Hier lag de vette klei van een zwaar bemeste maïsakker. Daar groef de stroom nu geulen in. Het water waaierde uit en met dat water zand en zaden. “Als de waard weer droogvalt”, zei Johan, “wordt het voor ons minstens even spannend als nu ze volloopt.”

Dus dat was dynamiek, een natuur die zich roert. We stonden daar en keken toe en boven onze hoofden vlogen ganzen, angstig roepend in verwarde groepen. Ganzen slapen graag op water en deze ganzen sliepen altijd op een uitwas van de Waal. Nu alles water was konden zij hun vaste water niet meer vinden. Was dat niet vreemd? Ja, bijna komisch.