Slagvast

Pa sloeg nooit. Zelfs niet de hond die verschrikkelijk vals zijn tanden liet zien. Toen die hond een keer grommend beneden aan de trap stond en ma boven aan de trap, waar ze net zolang bevend van angst moest wachten tot er iemand thuis kwam om de hond af te leiden, besloot pa dat de hond weg moest. Wij vonden dat wreed.

Het was winter, en de boerderij waar de hond naar toe zou gaan lag op een vlakte waar de oostenwind ijzig overheen blies. Pa zei: “Jan heeft die hond vals gemaakt door hem telkens iets lekkers voor te houden en het hem vervolgens niet te geven. Zolang Jan in huis is, en wij behoren tot dezelfde groep als Jan, zal die hond zich agressief gedragen. Moet Jan dan het huis uit?” Nee, onze broer moest blijven, maar we bestookten pa met sentimentele argumenten, het was net Kerstmis geweest. Pas toen zelfs Jan niet meer de trap op of af kon begrepen we dat die hond weg moest. Jan deed niet eens stoer erover, hij werd alleen ontzettend driftig omdat iedereen hem verbood zich ooit weer met een hond te bemoeien. Wij wilden een nieuwe hond. Die hond kwam niet. Pa bracht onze hond weg en heeft nog twee keer een kaartje geschreven met de vraag of de hond het goed maakte.

Pa's handen schenen altijd te schrijven, zich uit te strekken naar papier, dat was zijn werk en als hij vrij had tilden zijn armen bakken met potplanten, zijn handen groeven de planten in de aarde. En vlak na Kerstmis sloeg pa het beslag voor de oliebollen. Bloem, gist, krenten, rozijnen, sucade, geraspte citroenschil, zure appel, werden bij een ver, betrouwbaar familielid die onze bakker was besteld. Pa mengde de ingrediënten met lauwe melk, maakte samen met ma het beslag in een teil, verdeelde het over drie ijzeren emmers en daarna trok hij zijn overhemd uit en stond hij in zijn onderhemd. Als een chirurg zo nauwkeurig waste en droogde hij zijn armen en handen. Daarna maakte hij een vuist, kromde zijn rechterarm, en begon het beslag krachtig door elkaar te slaan. Wij bewonderden allemaal zijn kracht en doelgerichtheid.

Alleen als het flink geslagen was zou het goed rijzen en alleen dan zouden de oliebollen en de appelflappen luchtig zijn. Pa had, als hij per se had gewild, die hond een ontzettende klap kunnen geven, of één van zijn kinderen een mep kunnen verkopen als wij ernstig vervelend waren. Maar pa sloeg nooit.