Introdans bindt Arnhems publiek met kerstpremières; Planeet dwalend door de ruimte

Gezelschap: Introdans, nieuwe werken: Sacred Space, choreografie: Philip Taylor, muziek: Arvo Pärt, decor: Norman Perryman, costuums: Heidi de Raad.

Mater, choreografie : Ton Wiggers, muziek: Giovanni Pergolesi, costuums: Heidi de Raad.

Maximiliana or the illegal practice of astronomy, choreografie, decor en kostuums: Gian Franco Paoluzi, muziek: William Boyce. Lichtontwerpen : Berry Claassen i.s.m. de choreografen.

Gezien 27 december, Stadsschouwburg, Arnhem, tournee tot half maart 1994. Info: 085-512111.

Het in Arnem gevestigde Introdans voert een beleid waarin de binding met het eigen publiek terecht een belangrijke plaats inneemt. Het doet dat door voorstellingen te brengen die voor een breed publiek toegankelijk zijn, uitgevoerd door goede dansers, en door tradities op te bouwen. Zo is het al jaren een vaste prik dat in de thuis-schouwburg op tweede kerstdag een première programma wordt gepresenteerd.

Dit jaar waren er nieuwe choreografieën van Philip Taylor, artistiekdirecteur Ton Wiggers en Gian Franco Paoluzi. De laatste creëerde speciaal voor Introdans een ballet, de andere twee voegden werken aan het repertoire toe die oorspronkelijk voor anderen werden gemaakt. Zo werd Sacred Space van Taylor in 1991 door de ook in Nederland bekende Phoenix Dance Company voor het eerst gedanst en maakte Wiggers zijn Mater in juni van dit jaar voor de Arnhemse Dansacademie.

Beide werken komen bij Introdans uitstekend tot hun recht. Taylor's ballet is gebaseerd op muziek van Arvo Pärt, die veelvuldig voor dans wordt gebruikt. Het ballet heeft als thema het respect binnen een groep mensen voor elkaars individualiteit en het verlangen om bij elkaar te horen en toch nieuwe en eigen wegen te willen inslaan. Taylor hanteert een sterke, boeiende en expressieve bewegingstaal, hij weet sfeer en spanning op te roepen en subtiele accenten aan te brengen. Sacred Space, gezet tegen een fraai ontworpen decor van Norman Perryman, is geen overweldigend werk maar weet wel constant de aandacht vast te houden en is helder van opbouw.

Ook Wiggers' Mater is, mede door zijn beknoptheid, geslaagd te noemen. Het wil niet meer zijn dan een afspiegeling van de sfeer die de muziek, het Stabat Mater van Pergolesi, oproept. Het is een heel dansante choreografie, opgebouwd uit een constante stroom van grote, natuurlijk doorvloeiende bewegingen met een emotionele geladenheid. Elisabeth van Veenendaal, de veelbelovende stagiaire Lonneke van Leth en de zeer expressieve Hilde Machtelinckx voerden Mater heel overtuigend uit.

Groter van opzet is het nieuwe werk van Gian Franco Paoluzi, die in eerdere werken voor Introdans al liet zien dat vormschoonheid een belangrijke plaats in zijn choreografisch werk inneemt. Maximiliana or the illegal practice of astronomy is gebaseerd op een boek van de schilder Max Ernst en de dichter Iliazd over het leven en werk van Wilhelm Tempel, een niet officieel erkende astroloog, die de planeet Maximiliana ontdekte. Tempel, gedanst door de pittige Jens van Daele, wordt geïntroduceerd in een solo, waarin de voeten, via een versterkt metalen geluid, de ritmes en maatindelingen van de muziek (van William Boyce) accentueren.

Door zijn sterrekijker bespiedt hij de astrale wezens, die hun uitgezette banen door het heelal volgen, een kwartet voor twee paren, een vrouwen duo, een trio. Dan vangt zijn kijker de figuur van een vrouw, een menselijk wezen, zoekend door de ruimte dwalend. Zij wordt Tempel's nieuwe planeet. Ook hier mooi en vakkundig danswerk en sfeervolle beelden, niet groots of meeslepend, wel intrigerend. Samen met het humoristische Lueur d'amour dat Jean-Christophe Maillot 2 jaar geleden ter gelegenheid van Introdans' 20-jarig bestaan maakte, is dit 'winterprogramma' de gang naar een schouwburg zeker waard.