Protest van apothekers tegen verbod op middel Taxol in ziekenhuizen

ROTTERDAM, 27 DEC. “Collectieve euthanasie op eenderde van de kankerpatiëntes met uitgezaaide resitente ovariumkanker.” Zo noemen de apothekers C.H.W. Koks en J.H. Beijnen in het Pharmaceutisch Weekblad het besluit van de vereniging van medische directeuren van ziekenhuizen om het gebruik van het nieuwe medicijn Taxol niet in ziekenhuizen toe te staan.

Koks en Beijnen reageren op het besluit van de najaarsvergadering van de vereniging dat de Nederlandse ziekenhuizen binnen het toegekende budget geen Taxol kunnen verstrekken. Taxol kost per patiënte ruim 20.000 gulden en geeft bij 30 procent van hen een levensverlenging van 9 tot 12 maanden.

Beide apothekers vinden dat de Geneeskundige Vereniging tot Bevordering van het Ziekenhuiswezen hiermee op de stoel van de overheid gaat zitten: “Met dit besluit lijkt het erop dat de zorgverzekeraars of de zorgverleners de grenzen van de zorg vaststellen, terwijl dit beslissingen zijn die door de overheid c.q. de politiek genomen moeten worden.”

Verenigingsvoorzitter dr. G. van den Broek: “De ziekenhuisdirecties worden de laatste jaren steeds opnieuw geconfronteerd met nieuwe medicijnen die door hun prijs opvallen. Die medicijnen worden geregistreerd omdat ze een zekere werking hebben, maar op de prijs wordt niet gelet. De verzekeraars nemen de nieuwe middelen makkelijk in hun pakket op, maar ze vergoeden het gebruik niet apart. Zij zijn niet aan een vast budget gebonden, de ziekenhuizen echter wel. De ziekenhuizen kunnen niet doorgaan met nieuwe dure middelen opnemen. Daarom vonden we het belangrijk er een verenigingsbesluit over te nemen, ook om een signaal af te geven.”

Van den Broek verwacht dat de meeste ziekenhuizen zeer spaarzaam Taxol zullen voorschrijven. Het besluit kan dus leiden tot shoppende uitbehandelde ovariumkankerpatiëntes die ziekenhuis na ziekenhuis langs gaan om een taxolbehandeling te krijgen. Koks en Beijnen opperen de mogelijkheid dat patiënten naar de rechter stappen om ziekenhuizen tot behandeling te dwingen.

Van den Broek: “Dat kan. Dat hebben de ziekenhuizen bij de dotterbehandelingen al ervaren. Wij hebben liever dat bij de introductie van dit soort middelen een aantal gespecialiseerde ziekenhuizen wordt aangewezen. Als het middel na een tijdje breed kan worden toegepast en de prijs daalt, zou het algemeen kunnen worden. In Dunnings termen is een goede behandeling er ook een die je prijstechnisch aan grote groepen mensen kunt aanbieden.”