De Volharding

Orkest De Volharding: werken van Torke, Termos, Kulenty en Zuidam. (Attacca Babel 9380)

Het blaasorkest De Volharding speelt tegenwoordig niet meer alleen potige stukken met een maatschappijkritische inslag, maar richt zich vooral op de muzikale avant-garde. Omdat daarmee ook de complexiteit van de composities is toegenomen, treedt het ensemble sinds enkele jaren met een dirigent op. De nieuwste cd van De Volharding is een afspiegeling van deze ontwikkeling. De stukken van Michael Torke, Paul Termos, Hanna Kulenty en Rob Zuidam cirkelen allemaal rond zuiver muzikale uitgangspunten en verwijzen slechts indirect naar de wereld waarin ze geschreven werden.

Het meest extreem daarin en tegelijkertijd het minst passend in de kordate traditie van De Volharding is het stuk van Kulenty. Zij fundeerde haar compositie Air in de spanning die ontstaat als de tonen van de piano botsen met de natuurlijke boventonen van de blaasinstrumenten. Op papier een aardig idee, dat echter leidt tot stroperige muziek. Veel levendiger en interessanter is Rust van Torke. De titel refereert tegelijkertijd aan het Nederlandse rust en het Engelse roest, dat volgens Torke de kleur van het basisakkoord aangeeft. Aan de lijzige puls van de Amerikaanse rapzangers ontleent Rust een aanstekelijke bewegelijkheid die soms in diatonische akkoordflarden lijkt te stollen.

Evenals de andere componisten op deze cd, is Rob Zuidam vooral geïntrigeerd door ritme, dat volgens hem aan muziek zowel een meetbaar als een intuïtief element geeft. Zijn drieluik Fishbone, Chant/Interlude en Hex is op te vatten als een studie van ritmische mechanismen. Het krachtige geluid van De Volharding voegt zich naar de muziek van Zuidam. De kruiende koperakkoorden van Fishbone en de verkruimelende motieven van Hex blijven lang nagloeien.