Blank

Verhalen van anderen. Een man van Staatsbosbeheer over de ree die aan land was geklauterd bij de kerk van Kekerdom. Een jachtopziener over de 104 hazen en konijnen die hij al had opgevangen en over de dijk gezet. Johan Bekhuis over een muis die bijna op het droge was, toen opeens het kopje liet hangen en verdronk.

De Millingerwaard begon onder te lopen op dinsdag. Het eerste uitgestreken water borrelde - alsof het aan de kook kwam. Dan besef je pas hoeveel lucht zich in de grond bevindt, in de gangen van mollen, muizen, wormen, kevertjes. Bij elke bel een dier in nood! Maar ook dat heb ik van horen zeggen.

Ik kon er zelf pas heen op donderdag. Koude wind, heldere hemel. Samen met Johan liep ik naar het terrein van een vroegere steenfabriek. Aan de ene kant een opgezwollen Waal, aan de andere een overstroomde uiterwaard, ongelooflijk veel water en te midden daarvan troffen we Tijs Tinbergen en Jan Musch, bezig met een film voor het Wereldnatuurfonds. We bespraken de gebeurtenissen met een zekere bewondering, die dekselse rivier, en ondertussen zag ik een konijn zwemmen. Het dier bereikte een grasrandje en verstijfde daar, verkleumd en uitgeput. En zo begint mijn eigen verhaal: met een gevoel van opluchting. Niet dat dat konijn op een zielig eilandje was beland, niet dat er nog een meter was werd verwacht, maar dat ene dwaze moment, die zuivere gewaarwording - hij heeft het gered.