OUDE MANNETJES

Ik was 19 jaar toen ik als dienstplichtig militair naar Indonesie gestuurd werd en 20 toen ik deelnam aan de luchtlanding bij Djogjakarta, op 19 december precies 45 jaar geleden. Ruim anderhalf jaar later eindigde mijn militaire loopbaan. Daarna heb ik het een en ander geleerd en dit jaar ben ik (intussen vader en grootvader geworden) na een redelijk succesrijke carriere gepensioneerd.

En nu deelt ene L. Mulder uit Voorschoten mij in bij 'bejaarde oude mannetjes' (NRC Handelsblad, 16 december). Dat vind ik nu collectieve en individuele smaad. Ik ben geen oud mannetje en (dus) niet bejaard ook. Ik ben een gezonde, actieve man (en echtgenoot), die met opgeheven hoofd door het leven gaat, daarbij hopend dat mijn weg naar het einde nog heel lang zal zijn. Ik vermoed dat ik niet de enige oud-militair ben, die zo oud is als hij zich voelt.

En ik krijg geen klap voor mijn kop als de schrijver Boomsma mag schrijven wat hij schrijft. Wij weten toch allemaal dat er in de oorlog in Indonesie dingen zijn gebeurd, die niet door de beugel konden en dat de hele Indonesie-politiek een heilloos avontuur is geweest.