Leida Strijk breekt door tradities dressuurwereld

HALSTEREN, 24 DEC. In haar sport vindt ze “eigenlijk alles moeilijk”. Een jaar geleden reed zij nog uitsluitend paard op basisniveau. Zij viel weliswaar geregeld op door haar gemakkelijke en elegante houding te paard en door haar stoïcijnse uitdrukking alsof zij met gemak iedereen onder de hoeven van haar paard kon verpletteren. Maar haar flair was voornamelijk gebaseerd op gevoel voor show en op bluf, niet op ervaring in de zwaardere dressuurklassen. Toch werd zij in hippische kringen in 1993 dè verrassing van het jaar. Af en toe gebeurt er eens iets waardoor de traditionele, gevestigde orde wankelt en het nakijken heeft. Dit jaar had dat 'iets' donkere ogen, een rank figuur en vooral een buitengewoon ongecompliceerd karakter: Leida Strijk.

De 23-jarige amazone uit Brakel wist op haar zestiende al dat zij de schoolbanken definitief wilde inruilen voor een plaats in het paardezadel. Zonder aarzeling ging zij werken bij de dressuurstal van Coby van Baalen in haar woonplaats, waar zij vanaf haar twaalfde al elk vrij uur doorbracht. “Mijn vader is vrachtwagenchauffeur. Hij had mij wel graag zien verder leren”, zegt ze. “Maar hij liet mij wijselijk zelf de keus. Mijn moeder bemoeide er zich niet zo mee. Zij is bang voor paarden en hoopte alleen maar dat ik er niet te vaak af zou vallen.” Terugkijkend op de gekozen leerschool bij Van Baalen, zegt Strijk: “Ik heb er heel veel opgestoken. Discipline is denk ik het belangrijkste geweest van die jaren. Om het geduld te hebben elke dag hetzelfde te doen met al die paarden die in training staan, om elke dag weer al het zorgvuldig geleerde te herhalen, dat vraagt een ijzeren discipline”.

Toen het Brabantse zakenduo Van der Vorm en Bolluyt hun oog op Strijk lieten vallen als de jeugdige amazone die zij nodig hadden om de dressuurpaarden van hun in opbouw zijnde stal te trainen, heeft Strijk lang moeten nadenken. “En nadenken is niets voor mij”, zegt Strijk eerlijk. “Ik val meestal in slaap voor ik een beslissing heb genomen. Ik heb de stap uiteindelijk gezet. Gelukkig maar, want er is veel met mij gebeurd dit jaar. Al ervaar ik dat zelf eigenlijk niet zo. Ik denk nooit meer zo over het verleden. Ik kijk liever vooruit”.

De bliksemcarrière van Leida Strijk begon dit jaar in juni, toen Wempe Juwel voor een bedrag van ongeveer een miljoen gulden voor haar werd aangekocht. Zij had het paard maar één keer gezien en gereden, maar al na tien minuten in het zadel wist ze het zeker: met dit paard moest het lukken de top te halen. En waarom niet de wereldtop? “Onze karakters pasten meteen bij elkaar. Wempe Juwel is heel fijngevoelig. Je hoeft haar maar heel kleine aanwijzingen te geven en dan weet ze al wat er bedoeld wordt. Met wat grovere ruiterhulpen beledig je haar alleen maar. Dat werkt averechts. Ik voelde aan haar eerste reacties dat zij begreep en dat zij haar aandacht voor honderd procent bij mij had. Het bleek al snel dat ze ook een fantastisch wedstrijdkarakter heeft. Ze windt zich een klein beetje op, waardoor ze zich mooier maakt, maar daarna luistert zij weer helemaal naar mij.”

Met Wempe Juwel kreeg Strijk slechts tien dagen de tijd om een eenheid te vormen voor het Nederlands kampioenschap. Dat lukte verbluffend goed. Ze werd derde, terwijl Nederland met een zilveren medaille op de Olympiscxhe Spelen in 1992 en een bronzen medaille op het Europees kampioenschap in 1993 wel degelijk is gezegend met een traditie in de dressuur. De enige die zich niet verbaasde, was Strijk zelf: “Nerveus ben ik nooit. Ik ga recht op mijn doel af en rijd voor wat ik waard ben. En daarna denk ik er niet meer over. Toen ik na het NK zelf mijn paarden in de vrachtwagen naar huis reed, dacht ik al niet meer aan mijn klassering, maar alweer aan wat er allemaal nog moet verbeteren. Een uitslag is zo betrekkelijk, morgen kan het weer anders zijn.”

De wedstrijd van het jaar reed Strijk in Aken, een paar weken later. Daar trad zij met Wempe Juwel voor het eerst internationaal in de schijnwerpers en werd ze beloond met het Nederlandse volkslied voor haar prestaties in de bijrubrieken met Ceylon. Daarmee was de plaats van nieuwkomer Strijk in het Nederlandse dressuurteam voor het EK in september een feit. Haar vader en moeder zagen trots toe hoe Strijk met haar teamgenoten de bronzen medaille veroverde. Met haar bliksemcarrière in 1993 heeft Strijk alle critici die niet geloofden dat iets wat in de paardesport zo snel komt ook goed kan zijn, de mond gesnoerd. Zij heeft bewezen dat een ongecompliceerd karakter bij amazone en paard een goede garantie vormen voor wedstrijdsuccessen.

Zo blijkt dat je voor een kerstsprookje niet alleen bij Dickens terecht kunt, maar ook wel eens de sportpagina kunt opslaan. Het eenvoudige meisje met de onverdroten ijver en een goede inborst werd beloond. Een miljoenenpaard en succes vielen haar ten deel.