Ademen

Ik ben zo dol op deze aarde dat ik hoop ergens hier verslaafd aan te zijn.

Ik vraag mij dus af: zonder wat kan ik gewoon niet leven? Nou, ademhalen, het kloppen van mijn hart, eten en zo, zeg ik dan. Maar dan zeg ik: dat mag toch? Verslaving moet iets zijn dat niet mag, iets waarmee iemand begint en er niet meer mee kan ophouden, ook al word je er ziek of gevaarlijk van. Ik ben lang geleden ineens begonnen met Tineke lief te hebben, misschien ben ik daar soms gevaarlijk van maar eerder beter dan ziek. Ik heb nooit gerookt, haast nooit iets met alcohol erin gedronken, dingen ingenomen om raar van te dromen of te doen. Ik zie dat aan crack en zo verslaafde mensen vaak op straat rondwankelen, er vreemd uitzien, tegen zichzelf praten, zo maar ergens gaan liggen, opspringen en schreeuwen alsof ze in een vreselijke wereld leven waarin ik een geschubd monster geworden kan zijn en de zon een druipende kruik vol vuur, en alsof alleen nog meer van dat vergif kan helpen om alles weer mooi blauw met groene plooien of desnoods weg te maken.

Zie je wel, ik kan me best voorstellen hoe vreselijk ellendig mooi en lelijk zo'n wereld zou zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat de wereld zo zou zijn zonder me dat voor te hoeven stellen, vanzelf dus, een waanzinnige wereld waar ik niets aan kan doen. Om te voelen hoe het is, aan zo'n vergif en zo'n wereld echt verslaafd te zijn, stel ik mij op dit ogenblik voor dat het toch mijn ademhaling is waaraan ik verslaafd ben. Als ik ooit ophield met ademen, dan eindigde deze prachtige droom waarin ik met jou praat en van je houd, lieverd. Lucht!