De appelschiller: Jona's aan het spit

Winkels staan vol 'handige' en 'onmisbare' artikelen. Soms volmaakt vormgegeven maar volstrekt onbruikbaar. Soms zeer praktisch maar wanstaltig van uiterlijk. Het ding op zijn waarde getest.

Lekkere warme appelflap na een frisse zondagmiddagse wandeling door het park. De eerste hap maakt al duidelijk dat warm een ijdele hoop is. Een slap werkje met kapotte appel erin. Dat gaan we beter doen. Een handig cadeau was die appelschiller. Alleen, nog niet gebruikt. Het ding ziet eruit alsof het alleen 's nachts via de televisie door een nagesynchroniseerde man ('Het is werkelijk niet te geloven, Mike! wat dit apparaat allemaal kan') aan het publiek kan worden verkocht.

Met JonaGold hebben we een reden om een appeltje te schillen, al was het alleen maar vanwege zijn wasachtige uiterlijk. Is dit de giflaag die Sneeuwwitje in slaap bracht? Deze Jona glanst me toe in al haar ronde versheid en met haar doorsnee van zeven centimeter. Perfect proefmateriaal. Enig ritueel komt er wel bij kijken. Het apparaat zet zich met vier zuignappen vast op een glad tafeloppervlak. Een draai aan de slinger maakt de weg vrij voor de appel die op de horizontale as kan worden geprikt. Daarna kan het feest beginnen.

Al doordraaiend om de lengte-as van de schotel wordt de dunschiller door een ingenieus mechaniek tegen de vrucht geduwd en begint het schillen. Acht omwentelingen later is de appel van zijn jas ontdaan. Een slangachtige rood-gele sliert van ongeveer anderhalve meter lang ligt naast het schaaltje. De appel hangt als een varken aan 't spit rond de as van de machine. Een druk op de knop van de draaias doet haar op de schotel stuiteren.

We besluiten tot nog een rondje van de zaak. Hoeveel meter geschilde appel valt hier te halen? De moeilijkheid hierbij is dat de druk op de appel niet afneemt en dat geschilde appel in steeds meer stukjes uiteenvalt. Misschien levert een andere appelsoort ook wel stevigere schillen op. Na een zestal omwentelingen is de lengte teruggelopen tot tachtig centimeter. En de appel lijkt qua vorm meer op een citroen. Het einde lijkt in zicht want het mesje van de schiller begint nu gevaarlijk dicht de ijzeren as te naderen, en daarmee zou het apparaat fijn de vernieling in worden gedraaid. Na acht keer de wereld rond vindt de schiller het welletjes en wordt de oogst geteld: voor me ligt ruim zeveneneenhalve meter appelbanderolles van gemiddeld 1,5 centimeter breed. Wat je ermee aanmoet? In de frituur en je hebt een bak appelchips.

Kijken hoe de tomaat reageert op dit experiment. Het is dat ik hem net uit de koelkast heb gehaald, anders zou ik zweren dat het zweet 'm uitbreekt. Zijn daar nog: granaatappels, passievrucht, kiwi en sterfruit. Sterfruit? En dan blijkt dat het woord Apfelschäler niet voor niets op de doos van dit apparaat gedrukt staat. Het plastic en ijzer mag ƒ 14,95 kosten. Heeft u geluk en is het ding in de aanbieding dan gaat daar nog eens zeven gulden vanaf. Werkelijk een handige aanvulling als het gaat om het bereiden van een familieportie gaafronde appelflappen. Het ding is een ding.