Balladur: laat mij alstublieft met rust

PARIJS, 22 DEC. Het presidentschap van Edouard Balladur begint een onbeheersbaar fenomeen in de Franse politiek te worden. De huidige premier ageert net als de Britse prins Edward: het is nog pril, laat u mij alstublieft met rust, u weet hoe het de anderen is vergaan, mochten mijn plannen veranderen dan bent u de eerste die het hoort. Waarna het volgende bericht met foto opduikt.

Bij het aantreden van zijn kabinet, driekwart jaar geleden, liet Balladur al oekaze uitgaan, dat over de opvolging van president Mitterrand in het voorjaar van 95 niet in het openbaar gespeculeerd diende te worden. Ministers hielden zich immers bezig met de strijd tegen de werkloosheid. Die ontwikkelt zich intussen voorspoedig.

De Franse kiezer heeft Balladur desondanks torenhoog op de schouders gehesen. De laatste peilingen geven hem 58 procent. Met de president als tweede, vlak voor het peloton, waarin de officiële natuurlijke kandidaat van rechts, Chirac, achteraan bungelt. Die golf van balladurisme duurt nu al maanden.

De minister-president zelf heeft steeds met een feilloos gevoel voor bestudeerde nederigheid zijn werk gedaan. Politieke ruzies worden snel beslecht, de Fransman heeft geen behoefte aan dat gedoe in Parijs. Pas toen vorige week de Assemblée Nationale het bereikte GATT-resultaat mocht beoordelen, haalde minister-president Balladur prudent zijn persoonlijke oogst binnen. Vaker dan in de voorgaande maanden gebruikte hij het woord ik. Een ovatie was zijn deel.

Kennelijk vonden twee belangrijke ministers het toen tijd de realiteit van de diner-conversatie maar eens in het publiek domein te brengen: Balladur zou een excellente president zijn, met een onmiskenbaar gezag in binnen- en buitenland. Simone Veil en François Léotard zijn niet alleen ministers van staat (een beetje extra status), zij behoren ook tot de kleinste regeringspartij UDF.

Dat maakt hun vroege betuiging van aanhakelijkheid voor de gaullist Balladur niet minder ontroerend, maar wel moeilijker te interpreteren. Wilden zij hun eigen leider, de eeuwige oud-president Valéry Giscard d'Estaing, vast de moeite van het warm lopen besparen? Hoopten zij door een vroege discussie Chirac vast over zijn toeren te jagen, terwijl Balladur alle deftige publiciteit van het premierschap blijft genieten? Of waren zij gewoon spontaan enthousiast over hun eerste minister?

Balladur vindt dit alles vast prachtig, maar ook heel riskant nog meer dan een jaar voor de verkiezingen. Hij heeft zijn ministers nu opnieuw verzocht het thema tot eind 1994 te laten rusten. En zich aan de werkloosheid te wijden. Waarop de andere minister van staat, RPR-zwaargewicht Charles Pasqua, vanmorgen in Le Figaro een lans brak voor een soort Amerikaanse primaries voor presidentsverkiezingen. Voor een Chirac-man een gevaarlijk voorstel. Maar één ding is zeker: het presidentschap leeft. De oude vakman op het Elysée zal het met genoegen vaststellen.