Tindersticks

Tindersticks. Tindersticks (518 306 2)

Stuart Sticks, de zanger van de nieuwe Engelse groep Tindersticks heeft de stem van een bouquetreeks-man. Diep, donker en mannelijk zingt hij in de traditie van zangers als Leonard Cohen en Lee Hazelwood. De gelijknamige debuut-cd van Tindersticks klinkt daardoor bekend maar ontkomt aan nostalgie.

Het is een 'klassieke', tijdloze plaat, zoals ook The Good Son van Nick Cave dat was. Mooie mineur-melodieën in een gedragen tempo worden subtiel gevat in strijkinstrumenten, hobo's en klarinet. Ook de piepende feedback van een overstuurde gitaar is er nog ergens ingemixt, maar is nauwelijks hoorbaar.

Het is de voorzichtigheid van deze instrumenten, die anders makkelijk het geluidsbeeld zouden overheersen, waaraan deze cd zijn kracht ontleent. De mate van kitsch blijft daardoor bij deze smartlappen acceptabel. Want ook de op de voorgrond geplaatste zang had kunnen bulderen, maar klinkt ingehouden. Enigszins vreemd aan de cd is de opbouw. De eerste paar nummers zijn het murmeligst gezongen en klinken doffer dan de daaropvolgende. Die latere songs hebben een sprankelend geluid waar de donkere klank van Sticks stem mooi mee contrasteert.