Satanisch gelach bij verbeten duetten

Jonge Dans 2. Voorstellingen: La Mirada de Bubal, door Mal Pelo. Choreografie: Pep Ramis, Maria Muñoz. Diction. Choreografie: Yolande Snaith. Gezien: 16-17/12 Rotterdam Lantaren/Venster.

Onmisbaar onderdeel van Jonge Dans 2 - een ontmoetingsproject voor internationale dansvakopleidingen georganiseerd door Lantaren/Venster en de Rotterdamse Dansacademie - is de presentatie van enkele dansprodukties uit de deelnemende landen. Dit jaar kunnen Spaanse, Britse en Nederlandse studenten zich spiegelen aan de choreografieën van meer ervaren landgenoten.

Daarbij waren twee premières. Het Spaanse gezelschap Mal Pelo van Pep Ramis en Maria Muñoz bracht La Mirada de Bubal (de oogopslag van Bubal), een kruising tussen ingetogen bewegingstheater en mime. Het korte stuk is geënt op de werking van belladonna, de giftige zwarte bes van de Atropa Belladonna. Sterk verdund doet dit doodkruid het oog glanzen, maar in een grotere dosering roept het hallucinaties op. Muñoz en Ramis maakten een associatief werk dat gaat over de veranderende verhouding tussen twee mensen.

De stemming wisselt van tederheid naar onbehagen, onderdrukking en razernij, uitgebeeld in broze gebaren en een enkele felle beweging. De partners lijken daarbij steeds onbereikbaar voor elkaar. Het is alsof zij worden gescheiden door de celdeur die aan de achterkant van het speelvlak staat en waaronder een stroom van woorden vloeit die met krijt op de vloer is geschreven.

De cellist Tristan Honsinger zorgt voor het commentaar. Zijn muziek doet de emoties uitdijen en verschrompelen. Een draadje aan zijn strijkarm laat een boompje sidderen. Verscholen achter zijn instrument maakt hij geluidjes. Dit aandeel is aardiger dan het bewegingsmateriaal. Bij Mal Pelo stagneert de ontwikkeling.

De Britse choreografe Yolanda Snaith gooit hoger ogen met het flamboyante, humoristische danstheaterstuk Diction. Haar intelligente sprookje bevat historische en volkenkundige verwijzingen en steekt de draak met de filosofie, de wetenschap en de religie.

Diction speelt zich af in een surrealistisch decor. Robert Innes Hopkins ontwierp een kruising tussen een tennisveld en een schaakbord waarvan de witte vakken zijn aangegeven door boeksnippers. Vanuit hoge umpire-stoelen dirigeren twee groteske gestalten in Victoriaanse overjas en bolhoed (ontwerp Roswitha Gerlitz) de wedstrijd. Catherine Howarth en Hassani Shapi geven de opdrachten in een ontwapenend verzonnen taaltje.

De zes dansers - waaronder Snaith zelf - volgen eerst gehoorzaam de aanwijzigingen van hun leiders. Maar daarna wordt het terrein bevochten door elkaar de pas af te snijden, beentje te lichten en dwars te zitten. In uiterste opwinding en onder satanisch gelach zeilen, op de elektronische muziek van David Coulter, de lichamen door het papier in weerbarstige solo's, verbeten duetten en groepsexercities. Daarbij gebruiken zij acht rood/wit belijnde palen als lansen, zwaarden of passers. De boodschap van Diction is: bij het spel om de macht heerst de wet van de jungle.