Haenchens kerst

Duitse en Italiaanse kerstmuziek o.l.v. Hartmut Haenchen. Sony S2K53266

Het repertoire van Hartmut Haenchen, de chef-dirigent van het Nederlands Philharmonisch Orkest en de muzikaal-directeur van de Nederlandse Opera, beslaat een groter tijdvak dan verreweg de meeste van zijn collegae aandurven. Haitink en Chailly bij voorbeeld, dirigeren geen Handel, Telemann of Vivaldi en laten dat over aan specialisten. Haenchen dirigeert niet alleen opera's en symfonische werken vanaf Mozart tot de gevestigde componisten van deze eeuw, maar schuwt ook niet de muziek die al bijna een eeuw voor Mozart werd gecomponeerd, zoals van Bach en zijn tijdgenoten. Bij de Nederlandse Opera dirigeerde hij al de Weense en de Franse versie van Glucks Orfeo en zette die ook in de originele Weense versie op de cd.

Net als op die uitstekende Capriccio-opname heeft Haenchen met zijn Kammerorchester Carl Philipp Emanuel Bach nu twee cds met kerstmuziek geproduceerd: de eerste met stukken van Duitse componisten als Heinichen, Molter, Handel, Bach, telemann en Stamitz, de tweede met Italiaans werk van Manfredini, de Amsterdammer Locatelli, Vivaldi, Corelli en Boccherini.

De stijl van Haenchen bouwt nietvoort op die van voor de authentieke beweging, maar is er wel door beïnvloed. Haenchen maakt duidelijk meer musicologische studie van wat hij dirigeert dan een halve eeuw geleden gebruikelijk was. Langs een andere weg komt hij zo tot fraaie en levendig gedetailleerde uitvoeringen, wel gespeeld op hedendaagse instrumenten, al ontbreken de oboe d' amore en de viola d'amore netzomin als bij de destijds modern genoemde Bach-uitvoeringen van de voorlopers van de authentieke richting.

Het aardige van deze kerst-cd's is dat deze kerst- en herdersmuziek niet zo opvallend kerstmuziek is, dat men die op zondagochtenden in andere delen van het jaar niet zou kunnen draaien. En de stukken zijn gelukkig nu eens niet van de allerobscuurste vergeten componisten, al is de opname van de Sinfonia Pastorale van Stamitz een plaatpremière. Opvallend mooi tussen de dertien stukken is natuurlijk Bachs Sinfonia uit het Weihnachtsoratorium, maar ik word nog meer geraakt door de niet al te slepende largo's en bijna stilstaande graves in de Italiaanse kerstmuzieken.