GATT UIT DE TIJD

We leven in een tijd, waarin we steeds meer rekening houden met ons milieu, welzijn, het welzijn van onze (landbouw-)huisdieren en onze arbeidsomstandigheden.

Is het logisch dat we op hetzelfde moment steeds harder een economische orde achterna hollen die de analyse en organisatie van onze samenleving versimpelt tot alleen de commerciële aspecten. Deze orde, de vrije wereldhandel, is gebaseerd op de denkbeelden van David Ricardo, daterend van het begin van de 19de eeuw (1817), en ontstaan in een totaal andere situatie.

Als een producent (of een land) strenge milieumaatregelen neemt, omdat hij dat nodig acht, heeft dat over het algemeen een stijging van de kostprijs tot gevolg. De maatregelen hebben daardoor een negatieve invloed op de concurrentiepositie van de desbetreffende milieubewuste producent. In een systeem van vrije wereldhandel wordt diegene, die het eerst strenge milieumaatregelen neemt, gestraft.

Een GATT-akkoord is weer een stap op een weg die we eigenlijk al enige tijd verlaten hebben.

Nobelprijswinnaar (economie) Maurice Allais wiens artikelen in Le Figaro zijn verschenen, legt daarin uit dat vrije wereldhandel misschien niet zo zaligmakend is als sommigen ons willen doen geloven. Dit is geen pleidooi voor protectionisme. Allais verklaart zijn ideeën omtrent vrijhandel binnen regio's die voldoende homogeen van samenstelling zijn (politiek, sociaal, economie). Deze regio's kennen een systeem van bescherming van hun buitengrenzen om zo oneerlijke concurrentie tegen te gaan.