Porseleinblauwe ogen zijn heel zeldzaam

Wat voorafging: Onder de vele gasten van Dierenhotel Kroonjuweel bevindt zich een wit konijn dat in gezelschap is van zijn secretaris. In het hotel maakt het konijn kennis met de keizerin-moeder van Gozo. Het konijn is helemaal weg van de keizerin-moeder en organiseert een feest voor haar.

In de duinpan stond een grote tent. Bij de ingang van de tent hing een bord waarop geschreven was: 'Heden en Vandaag en Nu DUINFEEST.' In de feesttent was het een drukte van belang. De beroemde 'Hazepepers' hadden plaatsgenomen op het podium. De groep telde zeven hazen die razendsnel op trommels sloegen. De zingende zusjes Hazelmuis zongen een liedje: 'Zeemeermin. De zee is blauw. Ik wacht op jou. Zeemeermin. Waar ben je nou? De zee is blauw.' Toen het liedje uit was, bliezen ze op een geelkoperen scheepstoeter. Er was ook een goochelaar. Het was een eekhoorn die een tamme kastanje wegtoverde. Niemand geloofde in toveren. Ze gingen allemaal naar de verdwenen kastanje zoeken. Maar hij was onvindbaar. 'Straks zal ik de kastanje weer terug toveren', riep de eekhoorn waarna hij snel de feesttent uitwipte.

'Wat een mooi feest! Een keizerin-moeder waardig', zei het witte konijn tegen zijn secretaris die met de organisatie van het feest was belast. 'Dank u, meneer Alfons. Maar ik moet nu echt even weg', zei de secretaris minzaam. Daarna beende de secretaris op de hazelnootkleurige zusjes Hazelmuis af die vanuit de verte naar hem wuifden en lachten. 'Wat een vlerk! Zo maar weglopen terwijl je baas tegen je spreekt! Mijn secretaris wordt met de dag vrijpostiger. Vindt u niet?' zei het witte konijn tegen de keizerin-moeder. 'Oh dat geeft niets, hoor', zei de keizerin-moeder afwezig en ze vervolgde: 'De secretaris heeft zulke mooie ogen. Hij heeft van die lieve bruine reeën-ogen, vindt u ook niet?'.

'Dat is een kwestie van smaak', zei het witte konijn. 'Persoonlijk hou ik veel meer van blauwe ogen. Maar ook weer niet van alle blauwe ogen. Waterblauwe ogen zeggen me bijvoorbeeld niets. Ik hou van korenbloemblauwe ogen en ijsblauwe ogen en het allermeest van porseleinblauwe ogen', zei het witte konijn tegen de keizerin-moeder. De keizerin-moeder knikte alleen maar. Ze keek in de verte waar ze de secretaris zag staan die één van de hazelnootkleurige zusjes Hazelmuis iets in het oor fluisterde waarna het meisje begon te schaterlachen. 'Porseleinblauwe ogen zijn heel zeldzaam. Ik ken maar één vrouw met porseleinblauwe ogen. Weet u wie dat is?', ging het witte konijn door. En zonder het antwoord af te wachten, vervolgde hij: 'De keizerin-moeder van Gozo!' 'Wat lief dat u dat zegt, meneer Alfons', antwoordde de keizerin-moeder. 'Ik zou met u willen dansen', zei het witte konijn ineens tegen de keizerin-moeder. 'Als ik de dans van uw land zou kennen, zou ik ook graag met u dansen', antwoordde de keizerin-moeder. 'Ik zal u de dans van mijn land leren. Komt u maar mee', zei het witte konijn terwijl hij de keizerin-moeder naar de dansvloer leidde. De 'Hazepepers' zetten trommelmuziek in en het witte konijn deed de Stampdans voor. 'Stamp stamp stampstampstamp. Twee keer langzaam stampen en dan drie keer heel vlug stampen. En zo ga je door. Dat is alles', zei het witte konijn tegen de keizerin-moeder. Daarna ging hij tegenover de keizerin-moeder staan om met haar te gaan stampdansen. De keizerin-moeder danste heel mooi. Als ze met haar voet stampte, leek het wel of de grond onder haar begon te veren. Het was net of ze aanhoudend kleine luchtsprongetjes maakte. Haar haren wapperden en haar wijde rok fladderde om haar heen. Het witte konijn raakte steeds meer betoverd. (wordt vervolgd)