Des te dichter bij huis, des te nerveuzer Brenda wordt

AMSTERDAM, 17 DEC. In den vreemde, als niemand kijkt is het gemakkelijker tennissen. In Amsterdam, vlakbij haar woonplaats Heemstede, is de spanning groot. “Misschien speel ik op de Masters wel met de grootste druk van het jaar”, zei Brenda Schultz gisteren na haar 6-4 en 6-4 overwinning in de tweede ronde op Kristie Boogert. “Er komen zoveel mensen kijken die ik ken. Dit is mijn eigen club. Hier heb ik altijd getraind.” Zenuwen horen er bij. “Martina Navratilova is ook nog steeds zenuwachtig als ze Wimbledon speelt. Het laat zien dat je het toernooi serieus neemt. Ik wil hier winnen.”

De 22-jarige Schultz beschouwt de Masters als het Nederlands kampioenschap, hoewel de officiële versie de afgelopen zomer al in Hoorn op gravel is gespeeld. Daar ontbraken de spelers en speelsters die op de wereldranglijst hoog genoeg staan om mee te kunnen draaien in het internationale circuit. Deze week in de tennishal van Popeye Goldstar zijn de toppers, op Richard Krajicek na, allemaal present. Het seizoen is voorbij, startgeld trok hen over de streep. Gisteren plaatsten Schultz, Stephanie Rottier, Sjeng Schalken en Jan Siemerink zich voor de halve finales. Vandaag spelen Miriam Oremans, Paul Haarhuis en Jacco Eltingh.

Schultz was de laatste jaren de onbetwiste nummer één van Nederland. Ze won vijf van de zes afleveringen van de Masters. Maar dit jaar zijn de 19-jarige Rottier en de 18-jarige Oremans haar op de ranglijst gepasseerd. “Ik heb vorig jaar van Rottier gewonnen, ik heb op Roland Garros van Oremans gewonnen. Maar zij hebben veel meer toernooien goed gespeeld. Toen ik op de ranglijst als hoogste stond, was ik de beste Nederlandse tennisster. Nu zijn zij dat. Oremans dwong Navratilova tot drie sets. Ik heb tegen Martina nooit meer dan vier games gehaald.” Schultz staat veertigste, Rottier 33 en Oremans 31. “De mannen deden het al een tijdje goed. Als de derde Nederlandse veertigste staat, kan je zeggen dat de droom van Stanley Franker (de bondscoach, red.) aan het uitkomen is.”

De 1.88-meter lange Schultz overleefde de eerste wedstrijd eenvoudiger dan ze had verwacht. Kristie Boogert, die gisteren haar twintigste verjaardag vierde, had in de eerste ronde Monique Kiene verslagen met 6-1 en 6-0. Boogert verspeelde gisteren haar service in de de laatste game van de eerste set, door een smash in het net en een volley uit te slaan. In de zevende game van de tweede set brak Schultz wederom, ditmaal met een paar mooie backhands. Pas in de laatste game gaf Schultz, die zes aces en zeven dubbele fouten sloeg, twee breekpunten weg. “Ik was even bang dat ik het nog uit handen zou geven. Gelukkig dacht ik na en bleef ik ontspannen spelen”, erkende Schultz.

Ze heeft een halfslachtig seizoen achter de rug. Mooie weken in Taranto, Rome, Berlijn en Parijs werden afgewisseld met nederlagen in de eerste ronde. Voor het eerst in haar carrière kreeg ze last van blessures: knie, schouder, scheenbeen. De samenwerking met de Chileense coach Juan Nunez werd verbroken, hersteld en wederom verbroken. “Er kwam te veel bij dat niet met tennis te maken had. Hij was duur, maar geld kan me eigenlijk niet veel schelen, daar ging het niet om. Ik heb een beetje een rare forehand-greep. Juan bleef daar maar aan sleutelen. En toen ging het meteen minder goed.” Volgend jaar beperkt ze zich dan ook tot begeleiding van sparring-partners. Eerst een Amerikaan, daarna NK-finalist Glenn Schaap, clubgenoot en eveneens oud-pupil van Cees Houweling. “Glenn weet wat Cees steeds tegen me zegt. Het wordt tijd dat ik daar eens naar ga luisteren. 'Heup' of 'zakken' klinkt toch gemakkelijker dan het Amerikaans.”

Popeye was haar club. Maar Schultz maakte gisteren bekend dat ze het komende seizoen voor Zandvoort in de Nederlandse competitie uitkomt. Met haar oude maatje Paul Dogger. “Hij vroeg me. Met hem ben ik een paar jaar geleden kampioen geworden. Dat was het leukste jaar uit mijn leven. Dus zei ik: natuurlijk Paultje. Voor jou doe ik alles.”