Daar gaat Gijs

Gijs, onze gestreepte huisbewoner met de vier witte sokken, pieste vroeger niet in de kattebak maar in de wasbak. Kattebak, wasbak, het komt op hetzelfde neer moet hij gedacht hebben. Hij had gelijk.

Nee, dom is hij niet. Zo hebben we laatst nog een belangrijke ontdekking gedaan: Gijs weet dat hij zichzelf is. Het heeft lang geduurd voor we dat in de gaten kregen. Eigenlijk merkten we het pas een paar dagen geleden. Dat kwam zo.

We keken uit het raam. We wreven onze ogen uit en keken nog eens. “Hé”, zeiden we, “wat gek, daar loopt Gijs.” Geen twijfel mogelijk. Kijk maar: in zijn grijze streepjespak. “Gijs!” riepen we, “waar ga je heen, je woont hier hoor. Kom naar huis!” Maar hij liep door en keurde ons geen blik waardig.

We stonden hem nog verslagen na te staren toen we Gijs opeens hoorden, achter ons. “Mauw”, mauwde hij, zijn staart als een vraagteken omhoog stekend. Oh! we konden ons wel voor het hoofd slaan. Dat we toch zo stom waren geweest en dachten dat hij op straat liep, terwijl hij hier was, gewoon thuis zoals altijd.

Gijs begreep onze verwarring niet, dat was duidelijk. Geen seconde vroeg hij zich af of hij misschien die ander was daar buiten. Nee, zo'n vergissing maakt hij nooit. Hij weet maar al te goed dat hij zichzelf is en niet een ander.

Dat zagen wij toen ook in.

Hij weet alleen niet precies waar dat ophoudt: 'zichzelf'. Zijn staart bijvoorbeeld hoort daar volgens hem niet bij. Er zijn dagen dat hij het te druk heeft met van alles en nog een heleboel om zich erin te verdiepen. Maar op regenachtige ochtenden kun je hem vaak besluiteloos naar die staart zien kijken.

Z'n platte achterhoofd verraadt dat hij er niets van snapt: wat hangt daar voor een ding en waarom zit er een kwispelend puntje aan? Dat kan niet van mij zijn, weg ermee! Als de tikjes met zijn poot niet helpen, probeert hij het met geweld. Hij bijt, hij rukt, hij trekt, maar de staart blijft zitten. Dan weet Gijs het ook niet meer, op zoveel verzet had hij blijkbaar niet gerekend. En je ziet dat hij het de hoogste tijd vindt om eens over iets anders na te gaan denken.