Muziek uit de passerdoos in Rumori

Concert: The Good People met als gast rietblazer Peter van Bergen, Godbox, een solo-performance van Rhys Chatham en nieuwe trio-stukken van pianist Guus Janssen. Gehoord: 12/12 Frascati, Amsterdam. Herhaling: Trio Guus Janssen 17/12 Westzijde, Zaandam. Het volgende concert in de serie Rumori is op 8/1.

Verrassen, prikkelen, meeslepen en/of verstoren, dat is volgens de folder de bedoeling van de serie Rumori. Verveling veroorzaken staat er uiteraard niet bij, maar juist dat effect werd zondag in het Amsterdamse Frascati overvloedig bereikt. Bij Godbox bijvoorbeeld waarin Rhys Chatham op een lelijk versterkte trompet een kwartier lang een soort reveille blies, omlijst door vage elektronische geluiden en nog onduidelijker dia's. Die Chatham, dat was toch die man van die loeiende gitaarorkesten? 'Hardnekkige gehoorbeschadiging' meldt zijn biografie. Vandaar dus waarschijnlijk.

De in beeldende kunst opgeleide Vivien Cook uit Engeland onderwierp de zaal in Happy Birthday Daddy aan een ellenlange, op band gezette lezing over genocide, met op de achtergrond een serie bewerkte foto's van de voormalige nazi-minister van propaganda Joseph Goebbels en diens kinderrijke gezin. De gemakzuchtig bij Bosnië eindigende tekst zat zo vol herhaling dat het beoogde effect wellicht dat was waar deze Goebbels ook zo goed in was: indoctrinatie, zij het dan deze keer voor het goede doel.

Niet alle onderdelen waren zo treurig. Het trio van pianist Guus Janssen met broer Wim op slagwerk en Ernst Glerum op bas presenteerde een nieuwe les in de cursus 'meetkunde met plezier'. Standards als C Jam Blues en Stompin' at the Savoy werden ritmisch verknipt en opnieuw geplakt. Het nieuwe stuk Vrij naar A.T. bleek een heldere paragraaf over twee soorten accenten, de ene is gortdroog en de andere klinkt dor. Voeg daar hier en daar nog wat stilte tussen en hup, daar is weer een aardige compositie, dankzij een goede passerdoos.

Het door Huib Emmer geschreven Soft Gripper met de componist zelf achter de elektronica en Peter van Bergen op basklarinet zou door zijn enorme volume uitstekend passen in een megahal. Na inleidende bewegingen met nog veel rusten erin dreigt halverwege de daarbij passende housebeat te beginnen, maar dan lijkt de XTC plotseling op. De rusten keren weer, Van Bergen speelt een fantastische solo-passage, pas daarna komt Emmer terug voor een duo dat allemachtig symfonisch klinkt. Een megahal? Misschien is een kathedraal voor dit duo toch beter.