Enge kwal

Scheidsrechter Luinge, die volgens menigeen Roda JC - Feyenoord 'warrig' leidde, zoekt het hogerop. Nu hij heeft gelezen dat Willem van Hanegem hem een “arrogante, enge kwal” vindt is hij in beledigde toestand naar de tuchtcommissie gehold, want Van Hanegem mag dat niet zeggen. Het is maar hoe je tegen dit soort dingen aankijkt. Het pleit niet voor De Kromme dat hij deze terminologie gehanteerd heeft, maar zolang hij zijn mondspieren kan bewegen zal hij zich vaak onparlementair uitdrukken. Dat is trouwens een tamelijke succesformule van deze volkse figuur. En zolang zijn taal afgedekt wordt met een sausje humor, stoort het mij niet. Al geef ik toe dat in de benaming 'enge kwal' weinig humor is terug te vinden. Erger is, dat de coach van Feyenoord een wel zeer bejaarde koe uit een vieze sloot heeft gehaald door te beweren dat Luinge ooit een wedstrijd van Wageningen in beschonken toestand heeft geleid. Dat zou Willem dan snel even moeten bewijzen, of anders zeer royaal inslikken.

Wat de pietepeut Luinge mist, is gevoel voor de betrekkelijkheid der dingen. Hij zou eens bij mensen als Frans Derks, een van zijn illustere voorgangers, te rade moeten gaan. Derks nam eens bij de Haarlem-speler Van Breevoort een zware overtreding waar en voelde de gele kaart al in zijn achterzak branden. Hij rende op de overtreder toe, maar net toen hij de man de wacht wilde aanzeggen riep Van Breevoort: “Dat is waar ook. U moet de groeten hebben van mijn schoonzusje, Hilda Slaman.” Hij kreeg de vrije schop tegen, maar geen gele kaart en nog minder een boetpredikatie. Daarvoor moest Derks te veel lachen. Bij een wedstrijd van NEC kreeg de arbiter een kluit modder in zijn oog. Hij moest zich even laten behandelen. Even later nam hij een dubieuze beslissing, waarop een speler zei: “Ik geloof dat nu allebei zijn ogen dichtzitten.” Het devies van Derks was in zo'n situatie: lachen en doorfluiten. Een keihard schot van Ruud Krol belandde ooit op het rechteroor van de fluitist. Die ging staande knock-out. En toen hij de wereld weer in het juiste perspectief zag, hoorde hij de schutter zeggen: “Een hersenschudding kan het niet zijn, want scheidsrechters hebben geen hersens”.

Over de voetballer Van Hanegem maakte Frans Derks een paar rake opmerkingen. Derks vond hem in en buiten het veld “verdraaid geestig”. Eens kwam hij zich aan de Bredase jeugd presenteren bij een finale van spelregelwedstrijden. Hij gaf achttien jongens een voetbaltas cadeau en de organisatie voegde daar een door diefstal verkregen bal aan toe (gestolen uit Willems auto). Een paar weken later floot Derks Feyenoord en besloot Van Hanegem met een vrije schop te bestraffen. De Kromme liep langs Derks heen en mompelde: “Kom, ik ga morgen in Breda die tassen en die gestolen bal maar eens terughalen”. Ik raad arbiter Luinge dringend aan, dat boek van Derks eens te lezen. Het heet 'Frans Derks ziet het anders'. Ook hij had zijn fouten. Hij was ijdel en distantieerde zich graag van gevestigde meningen en gedragingen. Maar aan zijn gevoel voor verhoudingen kan menige scheidsrechter voor wie de dode letter van het reglement zo heilig is, een puntje zuigen. Ook Luinge. Ik geloof niet dat hij is wat W. van H. van hem denkt, maar hij is verstrikt in het oerwoud van regeltjes. Overigens heeft hij ook te maken met merkwaardige logica van de kant van sommige spelers. Feyenoorder Heus bij voorbeeld moet, toen hij was weggezonden wegens het vastpakken van een doorbrekende speler, zich verdedigd hebben via de opmerking: “Dat doe ik al tien jaar”. Wat niet mag, moet te zijner tijd wel worden toegestaan omdat iemand het al heel lang doet. Briljant gevonden!