Vocale perfectie van vijf beheerste heren in witte kreukelpakken

Voorstelling: Blind man's dream, door Montezuma's Revenge (Hans Cassa, Dennis Kivit, Paul Klooté, Maarten Mourik en Rob Veldhuijsen). Muziekregie: Alan Evans. Decor, licht en regie: Bart Stuyf. Gezien: 10/12 in Cultureel Centrum, Amstelveen.

Het contrast kon nauwelijks groter zijn. In het vorige programma verscheen de vijfkoppige zanggroep Montezuma's Revenge in lange, zwarte, openhangende jassen met soldatenkistjes eronder, op een volgepakt toneel dat me nog voor de geest staat als een kade-achtig tableau. En nu, in Blind man's dream, wordt het beeld gedomineerd door witte kreukelpakken met witte hemden eronder, witte schoenen en een witte stellage tegen een alsmaar verkleurende achtergrond. Dat is, denk ik, geen toeval. Stonden de vorige keer de microfoons nog wijd open, nu is het repertoire overwegend verstild en concies. Meer dan ooit staat de ragfijne samenzang ditmaal in dienst van geacheveerd repertoire dat geen soldatenlaarzen verdraagt.

Montezuma's Revenge, gespecialiseerd in vocale perfectie zonder instrumentale begeleiding, is het pompompom- en sh boom-stadium allang voorbij. Van eigen en andermans hand worden nummers gezongen waarbij men een speld kan horen vallen. Desperado van The Eagles bijvoorbeeld, of het razend moeilijke You can leave your hat on van Randy Newman, waarin alle stiltes een eigen betekenis krijgen. En elk nummer is door regisseur Bart Stuyf voorzien van een eigen bewegingspatroon - soms ietwat aan de cerebrale kant, maar later ook losser en bijna altijd passend bij de sfeer van de muziek.

Sinds het vorige programma onderging de groep één mutatie. De debuterende Dennis Kivit voegt zich met zijn lichte bariton feilloos in het bestaande stemmenpatroon en excelleert met een bluesy solo in Ain't no sunshine van soul-zanger Bill Withers. Veel van de eigen nummers werden geschreven door Maarten Mourik, die prachtig (en met het lege landschap in zijn stem) soleert in Fort de Windt, en een grappig intermezzo levert met het musical-achtige Losers. De bas van Paul Klooté vormt als altijd het ankerpunt en het handelsmerk van de groep.

Voor zover ik detailkritiek heb, betreft die hooguit een overmaat aan gelijkluidendheid in het - met veel smaak gekozen - repertoire. Toen het enthousiasme van het premièrepubliek vrijdagavond aanleiding gaf tot twee vrolijke toegiften, bedacht ik dat minstens één daarvan een welkome onderbreking van de stemmigheid van de voorstelling was geweest. Maar dat laat de unieke kwaliteit van Montezuma's Revenge onverlet; ik kan er eindeloos naar luisteren.