Lenette van Dongen wil alles laten zien

Voorstelling: Mag het wat zachter, door Lenette van Dongen, met Henk Ruiter (piano). Regie: Victor van Swaay. Gezien: 8/12 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 11/12, daarna elders.

Lenette van Dongen, debuterend met haar soloprogramma Mag het wat zachter, beschikt over een reeks kwaliteiten die in het Nederlandse cabaret niet dagelijks worden aangetroffen. Ze zingt met een gevoileerde, wendbare stem en een uitgelezen dictie, ze beweegt zich voortreffelijk en ze wendt zich in conférences van eigen hand met ogenschijnlijk groot gemak tot de zaal. Geen wonder dat ze, na een aantal jaren op het tweede plan in andermans musicalprodukties, nu het heft in eigen handen heeft genomen. De vraag is alleen nog of met al die talenten ook een solo-succes te maken is.

Haar debuut wekt de indruk alsof Lenette van Dongen in één keer alles wilde laten zien. Het is een opeenstapeling van liedjes en conférences die stuk voor stuk met grote intensiteit worden opgedist. Mooie liedjes vaak, en vaardig geschreven conférences, bijvoorbeeld over de twijfels die haar dertigersgeneratie kwellen omtrent de vraag of er een kind moet komen, over routine-sex, het door Playboy voorgeschreven schoonheidsbeeld en pubers met petjes op. Mede door haar ervaring als stand-up comedian heeft ze voldoende aplomb ontwikkeld om de gewenste effecten te bereiken - en die gaven het premièrepubliek aanleiding tot veel hilariteit.

Mij lieten ze echter te vaak onaangedaan, misschien omdat Lenette van Dongen haar beginnersstatus tracht te compenseren door een overdadige presentatie, met veel gebaartjes en geluidjes om iedere passage in haar monologen te illustreren. Vooralsnog beschikt ze, vind ik, niet over het ondefinieerbare comedy-raffinement dat iedere kwinkslag automatisch vleugels geeft. Ze moet er nu nog hard voor werken om de lach te oogsten, te hard. Maar het zou me niet verbazen als ze het op een dag in haar vingers zou hebben.