Gekweekte huid

Naar aanleiding van het artikel 'Gekweekte huid versnelt genezing van brandwonden' in de bijlage W&O van 25 november j.l. wil ik gaarne het volgende opmerken.

U schrijft dat volgens dr. R.G.C. Teepe Amerikaanse onderzoekers nooit veel zagen in de klinische toepassing van gekweekte huid. Dit moet een misverstand zijn.

Teepe schrijft immers in zijn proefschrift dat maar liefst 80 brandwondencentra in de VS hiervan gebruik maken. Het is eerder zo dat men in Europa en met name in Nederland terughoudend is met het invoeren van deze behandelingsmethode. Ondanks vele positieve resultaten en aanbevelingen, zoals nu weer van Teepe en collega's uit Leiden, bestaat er in Nederland geen ziekenhuis-faciliteit waar patiëntmateriaal kan worden opgekweekt tot transplanteerbare vellen. En de behoefte hieraan is groot: er zijn naast brandwonden nog veel meer toepassingen voor gekweekte huid, u noemde al het open been. Ikzelf ben in het Academisch Ziekenhuis Groningen betrokken bij enkele pilot studies naar transplantatie van gekweekt autoloog epitheel, onder meer ter behandeling van chronische, postoperatieve looporen. De eerste patiënten zijn nu behandeld en het resultaat is - net als in Engeland waar deze poliklinische methode is ontwikkeld en inmiddels 100 keer is toegepast - zeer gunstig: patiënten hebben na jarenlange ellende van uitscheiding en ontsteking weer een schoon, droog oor. Ook met transplantatie van gekweekt epitheel na uitgebreide kaakoperaties behalen we heel goede resultaten; hierdoor lijkt, ter bedekking van de wond, het wegnemen van huidlappen van elders van het lichaam niet langer nodig. Toch gaat ons kweeklab dicht en daarmee gaat deze vorm van patiëntenzorg voor Nederland geheel verloren.

En waarom?

Geldgebrek zegt men.

Ongezond beleid denk ik.