Bij een hekje

Wie niet op zijn reflexen kan vertrouwen, doet er verstandig aan nodeloze risico's te mijden. Maar wat is nodeloos, wat zijn risico's? In de Alpen heb ik eens een stommiteit uitgehaald met zoiets simpels als een koe.

Ik had alleen een lange tocht gemaakt en die koe versperde de doorgang bij een zigzag-hekje. De boog van haar horens wees, zonder kwade bedoelingen uiteraard, precies op de onderste knoop van mijn ribbenkast.

“Gaas aan de kant”, zei ik. Toen legde ik mijn hand op haar voorhoofd. Ik kan niet eens zeggen dat ik een verkeerde afweging maakte tussen de vertrouwelijkheid van dit gebaar en de eisen van mijn persoonlijke veiligheid. Ik was me van geen enkel risico bewust.

Met mijn hand op haar voorhoofd, mijn rug tegen het houtwerk van het hekje, mijn maag bij de punt van een hoorn - zó wrong ik mij erlangs.

Later pas, niet minuten of uren maar dagen later pas, toen het voorval me om onduidelijke redenen door het hoofd begon te spelen, besefte ik aan wat een dun toeval ik mijn leven had opgehangen. Horzel steekt koe, koe reageert met een machtige zwaai van de kop, schrijver valt gebroken neer.

Dat is dus niet gebeurd. En gelukkig maar. Als de dood als een misverstand, een aardig misverstand zelfs, moet worden beschreven, kan ik dat toch maar het beste zelf doen.