PALESTIJNSE KWESTIE

Met een parafrase van Golda Meirs uitspraak “Er bestaat niet zo iets als een Palestijns volk” vraagt Salomonson zich snedig af in haar column 'Van Wassenaar naar Jericho' (NRC Handelsblad, 19 oktober): “Bestaat er ook zoiets als een Palestijns staatsbewustzijn zodat die Palestijnse staat meer zal zijn dan een leeg gebouw?”

Salomonsons verhaal over de Palestijnse kwestie en de Israelische bezetting heeft althans de verdienste van de dramatiek, maar de relatie tot de feiten ontbreekt. Zo is er nooit één Palestijnse universiteit door Israel gesticht, maar zijn ze alle tot stand gekomen door de inspanningen en bijdragen van de Palestijnen en van Arabische staten, en werden ze later gesteund met beurzen uit Nederland en andere sponsors van de Palestijnse 'terreur' die collectief bekend staan als de EG. Het enige dat Israel en zijn militaire bewind in de bezette gebieden ooit hebben gedaan is dat ze de openstelling van de universiteiten eindeloos hebben vertraagd of die universiteiten hebben gesloten en dat ze loyaliteitsverklaringen van de docenten eisten op straffe van ontslag. Het is de vraag of Salomonson ook zo mild zou oordelen als de Nederlandse autoriteiten de Universiteit van Amsterdam zouden sluiten, of een stuk of wat studenten zouden doodschieten.

Maar zelfs haar apologie voor de algemeen veroordeelde sluiting van de Palestijnse universiteiten mist het cynisme waarmee ze de gezondheidszorg op de Westelijke Jordaanoever en in de Gaza-strook beschrijft. De beschikbare literatuur laat er geen twijfel aan bestaan dat de volksgezondheid in de bezete gebieden sterk is verslechterd als gevolg van de politiek gemotiveerde sancties van de Israelische strijdkrachten. Echter, de realiteit krijgt geen vat op Salomonsons volhardend streven om de slachtoffers te portretteren als de aanstichters van hun eigen ellende en de schuldigen als vervolgde Moeder Theresa's.

Al even cru is haar poging het Palestijnse nationale besef te bespreken. Een volk dat binnen het bestek van een halve eeuw kan bogen op twee grote anti-koloniale opstanden met een gezamenlijke duur van tien jaar, de langstdurende algemene staking uit de geschiedschrijving en een nationale beweging die volgens Israelische sociale wetenschappers een grotere populariteit geniet dan enige westerse regering; een volk dat tienduizenden mannen, vrouwen en kinderen heeft verloren aan het terechte streven naar zelfbeschikking - bij zo'n volk is een tekort aan nationaal besef ondenkbaar.

Of Palestijnen die in het Westen wonen nu zullen verhuizen naar de autonome gebieden is een zinloze vraag. Wat wel telt is dat deze gemeenschap met alle middelen steun blijft verlenen aan de strijd van haar volk voor haar recht op zelfbeschikking en de wederopbouw van de door Israel verwoeste bezette gebieden.