Paul Hock

Paul Hock: Par Hasard (Groove Records 5502-2). Distributie: Boudisque

Laatbloeier Paul Hock mag dan geen geboren gitarist zijn, zoals hij bekent in het nieuwe nummer van het maandblad Jazz Nu, hij heeft wel een uitstekend gehoor. Voor pakkende melodieën, bij voorbeeld, zoals blijkt uit Par Hasard, uitgebracht op het nieuwe jazzlabel Groove. Het springerige openingsthema van Full Cooked Breakfast Song bezorgt onmiddellijk een goed humeur. Dat blijft intact, van het hevig swingende Wimbo wa Awali tot het fris 'wandelende' titelstuk aan het eind. Ontspannen spelen, zelfs in het ingewikkeldste maatschema, dat is de grote kracht van Hocks kwartet.

Saxofonist Ben van den Dungen speelt puntig en efficient, de timing en toon van contrabassist Harry Emmery zijn een lust voor het oor en de jonge drummer Hans van Oosterhout levert een overtuigend visite-kaartje af.

Hock zelf speelt meestal legato en heeft een voorkeur voor een nogal 'vuil' geluid waardoor hij weinig aan de klassieke jazzgitaristen doet denken. Een vleug John Scofield hoort men wel, gecombineerd echter met een forse dosis eigenwijzigheid. Welke andere jazzgitarist bijvoorbeeld zou het wagen naast 'lekkere' stukken van eigen hand La Chanson des vieux Amants van wijlen Jacques Brel op zijn repertoire te nemen?

De tweede cd van Paul Hock (37), opgenomen in de nieuwe Studio Le Roy in Amsterdam is zo goed, dat men zich afvraagt of het live nog beter kan. Wie het weten wil, moet donderdag naar het BIMhuis in Amsterdam.