GULLE LACH VERDRIJFT DE ARROGANTIE

Jessica ontdooide hem. Zijn tranen in Hamburg braken de laatste weerstand. En zijn overwinningen in het ATP-wereldkampioenschap en de finale van de Davis Cup maakten hem in Duitsland deze maand eindelijk geliefder dan Boris Becker. De 25-jarige tennisser Michael Stich verruilde de onderkoelde arrogantie voor de gulle lach van de winnaar.

Na iedere succesvolle slagenwisseling zoekt hij oogcontact met de opvallende vrouw met lange blonde haren, die in de VIP-box achter het Duitse team haar zenuwen nauwelijks onder contrôle heeft. Op iedere overwinning volgt een demonstratieve kus. Michael Stich laat graag zien dat hij heel veel aan zijn vrouw Jessica te danken heeft. “Zij is de beste trainer van de wereld.”

Ze beginnen de dag samen met ochtendgymnastiek. Ze leerde hem Aziatische ontspanningsoefeningen. Ze noteert met lippenstift op de deur van zijn kleedkamer: “Ich liebe dich”. En ze volgt hem naar toernooien voor zover haar werk als actrice dat toelaat.

Agassi flirt op de tennisbaan met Barbra Streisand, bij Edberg zit altijd zijn stoïcijns toekijkende echtgenote langs de kant, maar alleen Stich schrijft een groot deel van zijn succes toe aan de steun die hij krijgt van zijn geliefde.

Het begon vorig jaar in Hamburg. Stich speelde onwezenlijk goed tegen Becker (6-0 en 6-1), terwijl hij in de pauzes telkens glimlachte naar iemand hoog in de tribunes. In zijn dankwoord onthulde hij het geheim: “Danke Jessi”, klonk het door de microfoon. Sindsdien is de 26-jarige Jessica Stockman veroordeeld tot de rol van 'mevrouw Michael Stich', zeker sinds ze vorig jaar september met hem is getrouwd. Foto's van haar, in de zomer met een rond zonnebrilletje parmantig op het puntje van haar neus, belanden op de sportpagina's van de Duitse kranten in plaats van op de televisiepagina's, zoals ze zelf graag zou willen. Bij de auditie voor de serie 'Wildbach' nam ze zelfs haar toevlucht tot een schuilnaam om er verzekerd van te zijn dat ze de rol zou krijgen dankzij haar eigen verdiensten. Maar het beeld van een dom blondje, dat beroemd is geworden aan de arm van haar man, begint vaste vorm aan te nemen. Kan ze acteren? “Ze komt altijd op tijd op haar werk”, antwoordde een collega.

De manier waarop zij achter de schermen heeft gewerkt aan het imago van Stich verraadt dat Jessica in ieder geval een uitstekend gevoel voor publiciteit heeft. Na zijn zege op Becker in de finale van Wimbledon 1991 heeft het Stich twee jaar gekost voor hij in Duitsland de erkenning kreeg die hij verdient. Het publiek koos in onderlinge ontmoetingen in het vaderland tot voor kort de zijde van de emotionele en charismatische Becker en verwelkomde Stich twee jaar geleden nog met striemdende fluitconcerten. Maar de afzegging van Becker voor de Davis Cup en het succes van Stich in de prestigieuze landencompetitie hebben de rollen omgedraaid. In wie hebben jullie het meeste vertrouwen, enqueteerde Der Spiegel deze week. Stich, zei 51 procent van de Duitse bevolking. Becker moest het doen met 26 procent.

Tegelijkertijd bleek de zich aanvankelijk arrogant en koel gedragende Stich een menselijke kant te hebben. “Jessica heeft hem geholpen vrijer te worden”, vertelde Stichs moeder gisteren voor de Duitse televisie. Na zijn zege dit jaar in Hamburg liet hij voor de eerste keer in het openbaar zijn tranen de vrije loop, veertien dagen geleden in Frankfurt volgde een herhaling. Hij heeft het zich bovendien aangeleerd zijn emoties ook tijdens de wedstrijd te tonen. “Als ik eens een keertje lach”, ontdekte Stich, “zien de supporters dat en denken ze: 'Die jongen is eigenlijk best sympathiek.' Ik ben rijper geworden, de mensen waarderen me nu als speler en mens.”

De 25-jarige Stich is een laatbloeier. Hij was in zijn jonge jaren geen groot talent en de eerste tennispartij die hij, als zestienjarige jongen, op televisie helemaal uitkeek was de Wimbledon-finale va 1985, waarin de één jaar oudere Becker Kevin Curren versloeg. Stich maakte rustig het gymnasium af - hij is een van de weinige topspelers die met succes eindexamen deed - en besloot pas toen hij in 1987 Duits juniorenkampioen werd, om het een jaartje als profspeler te proberen.

Daardoor bezit hij, zo bezweren zijn ouders, nog vrijwel dezelfde persoonlijkheid als hij voor zijn successen had. “Hij beseft het nog niet, maar over een paar jaar zal hij precies weten hoe deze overwinning zijn leven heeft veranderd”, waarschuwde Becker na Wimbledon 1991. “Het belangrijkste verschil tussen mij en Becker is dat ik pas op mijn negentiende begon met tennissen en pas op mijn 22ste succes kreeg. Boris was zestien. Dan ben je te jong om om te kunnen gaan met de verwachtingen van het publiek. Ik weet niet of hij er in geslaagd is. Maar als hij stopt met tennis, zal hij de jaren die hij is kwijt geraakt, nooit meer terugkrijgen”, reageerde Stich dit jaar.

Stich gunt de camera's zijn Jessica als blikvanger, maar houdt verder zijn privé-leven zo veel mogelijk gescheiden van zijn tenniscarrière. Hij is geboren in het Noordduitse Elmshorn, maar verhuisde naar het Oostenrijkse Salzburg. Omdat de belasting daar slechts beslag legt op 25 procent van inkomsten en omdat de Duitse pers hem daar niet dagelijks lastig valt.

Zijn zege in Wimbledon bracht hem twee jaar geleden op de derde plaats van de wereldranglijst. Op het succes volgde een lange inzinking. In 1992 won hij alleen het grastoernooi in Rosmalen en de grand-slamcup in München, een veredeld demonstratietoernooi. Hij zakte uit de top tien. Dit jaar keerde hij, voornamelijk op eigen bodem, met rasse schreden terug. In de grand-slams kwam hij niet ver (halve finale Australië, vierde ronde in Parijs, een kwartfinale tegen Becker op Wimbledon en de eerste ronde in New York), maar hij won de toernooien Stuttgart-indoor (van Krajicek), Hamburg, Frankfurt, Queens en Stockholm en bereikte in München en Stuttgart de finale.

Voor volgend jaar heeft hij zich als voornaamste doel gesteld de eerste plaats van de ranglijst te bereiken. Hij is, met Pat Cash en Agassi, een van de weinige Wimbledon-winnaars die dat nog niet gelukt is. “Al is het maar één week, dan ben ik al tevreden.”

Stich wilde na afloop weinig zeggen over de Davis-Cupcompetitie van volgend jaar, waarin Duitsland in de eerste ronde tegen Oostenrijk speelt en Nederland tegen België. Hij weet nog niet zeker of hij volgend jaar weer tijd wil vrijmaken. “De eerste wedstrijd is pas in maart. Ik heb tijd genoeg om er nog over na te denken. Het zou leuk zijn als we weer met ditzelfde team zouden kunnen spelen. We moeten de Cup niet verdedigen, we moeten hem opnieuw winnen.” Boris is overigens welkom. Een Duits team met Becker én Stich, moest Stich toegeven, zou alleen door de Verenigde Staten van de overwinning afgehouden kunnen worden.