De verschillende gezichten van kroonprins Elco...

Wat is het imago van Elco Brinkman? Eerlijk en helder, zo poogt zijn media-adviseur. Krachtig en doortastend, zo meent hijzelf. Een duivel met hoorntjes, zo verkoopt een weekblad. Elco Brinkman, de aspirant-leider van het CDA, werkt ijverig aan zijn beeldvorming, maar een eenduidig beeld heeft hij nog niet gevestigd.

Bij het beoefenen van het handwerk in de Tweede Kamer valt hij vaak op als Elco de Zwijger: vanuit het achterste bankje in de CDA-gelederen volgt hij de debatten zonder er echt aan deel te nemen. Zijn standpunten poneert hij meestal in het land, in buitenplaatsen als Texel, Buitenpost en Groningen; in de Kamer wacht hij vervolgens hoe anderen reageren of zich opwinden. Een enkele interruptie, okee, maar liever verkiest hij de veilige beschutting van zijn hoge positie in de zittingzaal.

In het kabinet zien ministers hem als Elco de Ongeduldige: de kandidaat-premier die haast wil maken om zijn Koninkrijk van Daadkracht te vestigen. De coalitiepartner vreest hem vooral als Elco de Scheurmaker: de partner die nooit een echte partner is geworden, én - of het nu de WAO of vorige week de bijstand was - de PvdA steeds voluit in het hart weet te treffen.

En binnen het CDA, zijn eigen partij, hoe staat hij daar te boek? Zijn eigen achterban wacht vooral af, kijkt de kat uit de boom, ziet het aan. Dat hij Lubbers opvolgt is zeker, hoe hij het zal doen is vooralsnog twijfelachtig. Ook de CDA-achterban ziet de uitslagen van de opiniepeilingen, waarin de Lubbers-bonus, de groei van de kiezersaanhang in de jaren-Lubbers, geheel is weggevaagd. Een angstig vooruitzicht spookt door de hoofden van de christen-democraten: komen na de vette voor het CDA nu de magere jaren? Komt na de Lubbers-bonus onvermijdelijk de Brinkman-malus?